ডিজিটেল ডেস্কঃ প্ৰায়ে অসম বা ভাৰতৰ বিভিন্ন ঘৰত আৰু নামঘৰ-মন্দিৰত ভজন-কীৰ্ত্তন আৰু আৰতিৰ সময়ত মানুহে হাত চাপৰি বজায়। এই পৰম্পৰা অতি পুৰণি। শ্ৰীমদ্ভাগৱত কথা অনুসৰি ভজন-কীৰ্তন আৰু আৰতিৰ সময়ত হাত চাপৰি বজোৱাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ কৰিছিল প্ৰহ্লাদে। কাৰণ প্ৰহ্লাদে পিতৃ হিৰণ্যকাশ্যপে খঙত সকলো বাদ্যযন্ত্ৰ ভাঙি পেলায়। ইয়াৰ পাছত প্ৰহ্লাদে ভগৱানৰ গীতত তাল দিবলৈ হাত চাপৰি বজাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু ভজন আৰু কীৰ্তনৰ সময়ত হাত চাপৰি বজোৱাৰ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য কি জানেনে! ইয়াৰ বিষয়ে বিতংভাৱে জানো আহক….
এটা কিংবদন্তি অনুসৰি ভজন আৰু কীৰ্তনৰ সময়ত হাত চাপৰি বজোৱাৰ প্ৰথা আৰম্ভ কৰিছিল ভগৱান বিষ্ণুৰ ভক্ত প্ৰহ্লাদে। প্ৰহ্লাদে আগতে ভগৱান বিষ্ণুক পূজা কৰিছিল, কিন্তু পিতৃ হিৰণ্যকাশ্যপ জীয়ে প্ৰহ্লাদৰ ভক্তি ভাল পোৱা নাছিল। ইয়াক বিঘ্নিত কৰিবৰ বাবে তেওঁ বহু চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু সেইবোৰ সফল নহ’ল। এবাৰ এনে সময় আহিল যেতিয়া হিৰণ্যকাশ্যপ জীয়ে প্ৰহ্লাদৰৰ সকলো বাদ্যযন্ত্ৰ ধ্বংস কৰি পেলায়।
ইয়াৰ পাছতো প্ৰহ্লাদ ভক্তি পথৰ পৰা বিচ্যুত নহ’ল আৰু তেওঁ স্তৱত ছন্দ দিবলৈ হাত দুখনেৰে চাপৰ মাৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়াৰ পৰাই ভজন-কীৰ্তনৰ সময়ত হাত চাপৰি বজোৱাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হ’ল।
বিশ্বাস অনুসৰি ভজন আৰু কীৰ্তনৰ সময়ত হাত চাপৰি বজোৱাৰ জৰিয়তে ঈশ্বৰৰ মনোযোগ আকৰ্ষিত হয় আৰু ব্যক্তিজনে বেয়া পাপৰ পৰা মুক্তি পায়। লগতে নেতিবাচক গুণবোৰো আঁতৰি যায়।
Continue Reading
