সোণ-ৰূপ নহয়, কইনাৰ ওচৰত 'মাটিৰ চৌকা'ৰ দাবী! উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিয়াত দৰাৰ অনন্য চৰ্ত

ডিজিটেল ডেস্কঃ আজিৰ যুগত যিকোনো কামৰ বাবে আমি যন্ত্ৰ বা আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। গেছ অবিহনে পাকঘৰত কাম কৰাৰ কথা ভাবিবই নোৱাৰি।

কিন্তু উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাবাঁকী জিলাত এজন যুৱকে বিয়াৰ ঠিক পূৰ্বে কইনাৰ ধৈৰ্য্য আৰু সহনশীলতা জোখাৰ বাবে এক আমোদজনক চৰ্ত আগবঢ়ালে।

কি আছিল সেই চৰ্ত?

দৰাই কইনাৰ সন্মুখত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছিল যে— "যদি কেতিয়াবা ঘৰত ৰন্ধন গেছ শেষ হৈ যায়, তেন্তে তুমি মাটিৰ চৌকাত খাদ্য তৈয়াৰ কৰি আমাক খুৱাব পাৰিবা নে?"

দৰাৰ এই অদ্ভুত প্ৰশ্ন শুনি প্ৰথমতে সকলোৱে আচৰিত হৈছিল। কিন্তু যুৱকজনৰ যুক্তি আছিল স্পষ্ট— তেওঁ এনে এগৰাকী জীৱনসংগী বিচাৰিছিল যি কেৱল সুখৰ সময়তেই নহয়, বৰঞ্চ যিকোনো কঠিন পৰিস্থিতিতে পৰিয়ালটোক চম্ভালি ল’ব পাৰে।

কিয় এনে চৰ্ত দিলে দৰাই?

দৰাই জানিব বিচাৰিছিল যে তেওঁৰ হ’বলগীয়া পত্নী আধুনিকতাৰ নামত ইমানো বিলাসিতাৰ দাসী নহয় তো? তেওঁ বিচাৰিছিল এগৰাকী সংস্কাৰী আৰু ঘৰুৱা কাম-বনত পাকৈত পত্নী, যিয়ে কোনো কাৰণত গেছ চিলিণ্ডাৰ উপলব্ধ নহ’লেও পৰিয়ালক ভোকত ৰাখিব নিদিয়ে।

সামাজিক প্ৰতিক্ৰিয়া

এই খবৰটো বিয়পি পৰাৰ লগে লগে মিশ্ৰিত প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা গৈছে। একাংশ লোকে দৰাৰ এই চিন্তাধাৰাক প্ৰশংসা কৰি কৈছে যে— "পৰম্পৰা আৰু মেহনতৰ অভ্যাস থকাটো প্ৰয়োজনীয়।" আনহাতে, আধুনিক প্ৰজন্মৰ একাংশই ইয়াক এক অদ্ভুত দাবী বুলিও আখ্যা দিছে।

যিয়েই নহওক, শেষত কইনাই এই প্ৰত্যাহ্বান স্বীকাৰ কৰে আৰু বিয়াখন ধুমধামেৰে সম্পন্ন হয়। এই ঘটনাই পুনৰ এবাৰ প্ৰমাণ কৰিলে যে আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত আজিও কিছুমান মানুহে মাটিৰ গোন্ধ আৰু পুৰণি পৰম্পৰাক বিচাৰি ফুৰে।