ডিজিটেল ডেস্কঃ মৃত্যু এক চিৰন্তন সত্য। আমাৰ সকলোৰে জীৱনত মৃত্যু কেতিয়া, কেনেকৈ আহে আমি কোনেও নাজানো। আমি যেতিয়া জন্ম লওঁ সেইদিনাৰ পৰাই মৃত্যুৰো কাউণ্ট ডাউন আৰম্ভ হয়। মৃত্যু কেনেকৈ আহিব পাৰে সেয়া নিশ্চিত নহয়। আমি মাথোঁ এটা কথাই জানো যে "এই পৃথিৱীত জন্ম হৈছো যেতিয়া মৃত্যুও অনিবাৰ্য।" প্ৰতিজন মানুহৰ মনত মৃত্যুভয় থাকে। মৃত্যুৰ কথা ভাবিলেই মানুহৰ বুকু ক্ষন্তেক সময়ৰ কাৰণে হলেও কঁপি উঠে। কিন্তু মৃত্যুৱেই জীৱনৰ পৰম সত্য, যাৰ পৰা কোনেও হাত সাৰিব নোৱাৰে।
পৌৰাণিক আখ্যান অনুসৰি মৃত্যু ১৪ প্ৰকাৰৰ। ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধ চলি আছিল, তেতিয়া অংগদে ৰাৱণক ক'লে :- তোমাৰতো মৃত্যু হৈছে, মৃতকক হত্যা কৰি কি পাম?
ৰাৱণঃ মই জীয়াই আছো, মই কেতিয়া মৰিলো?
অংগদঃ উশাহ লৈ থাকিলেই জীৱিত বুলি কোৱা নহয়। মৃত্যু ১৪ প্ৰকাৰৰ আছে, তুমি জানানে?
ৰাৱণঃ নাজানো
অংগদঃ কৈছো শুনা
১) কামৱশঃ যি ব্যক্তি অত্যন্ত ভোগবাদী, কামনাত লিপ্ত হয়, যিজন জগতৰ সুখত জড়িত হৈ থাকে, তেওঁ মৃতৰ দৰে হয়। যাৰ মনৰ কামনা কেতিয়াও শেষ নহয় আৰু কেৱল নিজৰ ইচ্ছাৰ নিয়ন্ত্ৰণত জীয়াই থকা জীৱ মৃতৰ দৰে। তেওঁ আধ্যাত্মিকতাক গ্ৰহণ নকৰে, সদায় কামনাত নিমগ্ন হৈ থাকে।
২) নেতিবাচকতাঃ সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ বিপৰীতে খোজ কঢ়া, পৃথিৱীৰ সকলো বস্তুৰ আঁৰত নেতিবাচকতা বিচাৰি পোৱা ব্যক্তি মৃতৰ দৰে। নিয়ম, পৰম্পৰা আৰু ৰাজহুৱা আচৰণৰ বিৰুদ্ধে যোৱাজনক মৃত বুলি গণ্য কৰা হয়।
৩) কৃপণঃ অতি কৃপণ মানুহ এজনো মৃতৰ দৰে। যি ব্যক্তিয়ে ধৰ্মীয় কাম কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰে, যিকোনো কল্যাণমূলক কামত আৰ্থিকভাৱে অংশগ্ৰহণ নকৰে, দান দিয়াৰ পৰা বিৰত থাকে, তেনে ব্যক্তিও মৃত ব্যক্তিৰ দৰে।
৪) চৰম দৰিদ্ৰতাঃ দৰিদ্ৰতাই আটাইতকৈ ডাঙৰ অভিশাপ। ধন-সম্পত্তি, আত্মবিশ্বাস, সন্মান আৰু সাহসহীন ব্যক্তিজনো মৃত। অতি দুখীয়া মানুহল মৃতৰ দৰে। দুখীয়া মানুহজনক গালি-গালাজ কৰা উচিত নহয়, কাৰণ ইতিমধ্যেই তেওঁৰ মৃত্যু হৈছে। তেওঁলোকক দৰিদ্ৰ-নাৰায়ণ বুলি গণ্য কৰি সহায় কৰিব লাগে।
৫) মূৰ্খঃ অতি মূৰ্খ মানুহ এজনো মৰি যায়। যাৰ বুদ্ধি নাই, যি নিজে সিদ্ধান্ত ল’ব নোৱাৰে, অৰ্থাৎ প্ৰতিটো কাম বুজিবলৈ বা সিদ্ধান্ত ল’বলৈ আন কাৰোবাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। এনে মানুহো জীয়াই থকাৰ সময়ত মৃত মানুহৰ দৰে, মূৰ্খই আধ্যাত্মিকতা বুজি নাপায়।
৬) বদনামীঃ যি ব্যক্তিৰ পৃথিৱীত মানহানি হৈছে, তেওঁও মৰিছে। ঘৰ-পৰিয়াল, পৰিয়াল-সমাজ, চহৰ-জাতি, যিকোনো ক্ষেত্ৰত যিজন ব্যক্তিয়ে সন্মান নাপায়, সেই ব্যক্তিজনো মৰাৰ দৰে।
৭) চিৰ ৰুগীয়াঃ যিজন ব্যক্তি অবিৰতভাৱে অসুস্থ হৈ থাকে, তেওঁও মৃত। সুস্থ শৰীৰৰ অভাৱত মনটো বিচলিত হৈ থাকে। নেতিবাচকতাই ঠাই লয়। মানুহজন মৃত্যুৰ কামনাত নিয়োজিত হৈ পৰে। জীয়াই থকাৰ পিছতো এজন ৰোগী জীৱনৰ আনন্দৰ পৰা বঞ্চিত হৈয়েই থাকে।
৮) অতি বুঢ়াঃ অতি বুঢ়া মানুহ এজনো মৰাৰ দৰে হয়, কাৰণ তেওঁ আন মানুহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰে। শৰীৰ আৰু মন দুয়োটা অক্ষম হৈ পৰে। এনে পৰিস্থিতিত বহু সময়ত তেওঁ নিজে আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ লোকে তেওঁৰ মৃত্যুৰ কামনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাতে তেওঁ এই দুখ-কষ্টৰ পৰা মুক্তি পাব পাৰে।
৯) অনবৰতে ক্ষোভিতঃ ২৪ ঘন্টা খঙত থকা মানুহ এজনো মৃত মানুহৰ নিচিনা হয়। তেনে ব্যক্তিৰ প্ৰতিটো সৰু-ডাঙৰ কথাত খং উঠে। খঙৰ বাবে মন আৰু বুদ্ধি দুয়োটা তেওঁৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত। যি ব্যক্তিৰ মন-বুদ্ধিৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ নাথাকে, তেওঁক জীয়াই থাকিলেও জীয়াই থকা বুলি গণ্য কৰা নহয়। এজন খঙাল মানুহ চিধাই নৰকলৈ যায়।
১০) পাপীঃ যি ব্যক্তিয়ে পাপ কৰ্মৰ পৰা উপাৰ্জন কৰা ধনেৰে নিজৰ লগতে নিজৰ পৰিয়ালক পোহপাল দিয়ে, সেই ব্যক্তিজনো মৃতকৰ দৰে। তেওঁৰ লগত থকা মানুহবোৰো তেওঁৰ দৰে হৈ পৰে। মানুহে সদায় কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু সততাৰেহে ধন লাভ কৰিব লাগে। পাপৰ উপাৰ্জন কেৱল পাপলৈ যায়।
১১) স্বাৰ্থপৰঃ এনে ব্যক্তি যিয়ে সম্পূৰ্ণৰূপে আত্মসন্তুষ্টি আৰু নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে জীয়াই থাকে, পৃথিৱীৰ আন কোনো জীৱৰ প্ৰতি কোনো সহানুভূতি নোহোৱাকৈ, তেনে ব্যক্তিজনো মৃত ব্যক্তিৰ দৰে। যিসকলে কেৱল ভাবে যে তেওঁলোকেই সকলো বস্তু প্ৰথমে পাব লাগে, তেওঁলোক মৃতৰ দৰে। এনে মানুহ সমাজ আৰু জাতিৰ বাবে অসাৰ।
১২) সমালোচকঃ অপ্ৰয়োজনীয়ভাৱে সমালোচনা কৰা ব্যক্তিজনো মৃত। যিজনে কেৱল আনৰ দোষ খুঁচৰি ফুৰে। কাৰোবাৰ ভাল কামকো সমালোচনা কৰিবলৈ বাদ নিদিয়া মানুহ মৃত মানুহৰ দৰে। বেলেগৰ বেয়া দেখাতো মানুহজন মৃতকৰ দৰে। তেওঁ নিন্দনীয় ব্যক্তি।
১৩) নাস্তিকঃ যি ব্যক্তি ঈশ্বৰৰ বিৰোধী অৰ্থাৎ নাস্তিক, তেঁৱো মৃতৰ দৰে। যি ব্যক্তিয়ে পৰমেশ্বৰ নাই বুলি ভাবে, যিজনে পৰম শক্তিত বিশ্বাস নকৰে, তেনে ব্যক্তিকো মৃত বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৪) শ্ৰুতি বিৰোধী লোকঃ যিজন সাধু, শাস্ত্ৰ, পুৰাণৰ বিৰোধী, তেঁৱো মৃত সদৃশ। সন্তসকলে সমাজত অনাচাৰক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কাম কৰে। যদি গাড়ীত ব্ৰেক নাথাকে তেন্তে যিকোনো ঠাইত পৰি দুৰ্ঘটনা হ’ব পাৰে। ঠিক তেনেদৰে সমাজত সাধুৰ প্ৰয়োজন, অন্যথা সমাজত অনাচাৰৰ ওপৰত কোনো নিয়ন্ত্ৰণ নাথাকিব।
সেয়ে এজন মানুহে উপৰোক্ত চৈধ্যটা বেয়া গুণৰ পৰা যিমান পাৰে আঁতৰি থাকিব লাগে আৰু মৃত মানুহৰ দৰে জীয়াই থকাৰ পৰা নিজকে বচাব লাগে।
Continue Reading
