অসমৰ জনজাতীয় সত্তাৰ মূল ভেটি ভূমি: কেৱল আৰ্থিক সম্পদ নহয়, ই আত্মাৰ প্ৰতিফলন

অসমৰ থলুৱা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়সমূহৰ বাবে ভূমি কেৱল এক ক্ৰয়-বিক্ৰয়ৰ সামগ্ৰী বা বজাৰত লেনদেন কৰিব পৰা এক বিত্তীয় সম্পদ নহয়। ই তেওঁলোকৰ সামূহিক সত্তাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ, তেওঁলোকৰ ইতিহাসৰ এক সজীৱ ভঁৰাল আৰু সমগ্ৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক তথা ৰাজনৈতিক অস্তিত্বৰ মৌলিক আধাৰ।

এই পৱিত্ৰ মাটিয়ে কেৱল তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন জীৱন ধাৰণ কৰাই নহয়, ই তেওঁলোকৰ ভাষা, লোক-পৰম্পৰা, প্ৰচলিত আইন আৰু বহু প্ৰজন্ম ধৰি চলি অহা জটিল আধ্যাত্মিক বিশ্বদৃষ্টিভংগীৰ চূড়ান্ত ভেটি হিচাপেও কাম কৰে। জনজাতীয় লোকসকলে ভূমিক মাতৃস্বৰূপ বুলি জ্ঞান কৰে, যি তেওঁলোকৰ পুৰ্বপুৰুষৰ পদচিহ্ন বহন কৰে আৰু আত্মীয়সকলৰ শেষ জিৰণিৰ স্থান হিচাপেও বিবেচিত হয়। ভূমিৰ প্ৰতি থকা এই সহজাত, সুৰক্ষামূলক সন্মান তেওঁলোকৰ জীৱনশৈলীৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ।

এজন থলুৱা ব্যক্তিৰ তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষৰ মাটিৰ সৈতে থকা গভীৰ, আন্তৰিক সম্পৰ্ক তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত কৃষি পদ্ধতি, সামূহিক উৎসৱৰ সজীৱতা, সামূহিক কৰ্ম পদ্ধতিৰ জ্ঞান আৰু সৰল জীৱনশৈলীত স্পষ্টভাৱে প্ৰতিফলিত হয়। এই ভূমি তেওঁলোকৰ বাবে কেৱল মাটি নহয়, ই তেওঁলোকৰ আত্মাৰ প্ৰতিফলন, যি তেওঁলোকৰ পৰিচয়ক চিৰদিনৰ বাবে বান্ধি ৰাখিছে। ভূমিৰ ওপৰত যিকোনো বাহ্যিক আঘাত তেওঁলোকৰ শতিকাজুৰি পুৰণি এই সুকোমল সম্পৰ্কৰ ওপৰত প্ৰত্যক্ষ আঘাত বুলি গণ্য কৰা হয়।