ডিজিটেল ডেস্ক: উচ্চতম ন্যায়ালয়ে আজি কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্যসমূহক ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ ১২৪ (এ) ধাৰাৰ অধীনত প্ৰস্তুত কৰা অভিযোগৰ সন্দৰ্ভত সকলো অমীমাংসিত বিচাৰ, আপীল আৰু প্ৰক্ৰিয়া স্থগিত ৰাখিবলৈ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছে, যি ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহৰ অপৰাধৰ সৈতে সম্পৰ্কিত৷ যেতিয়ালৈকে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ব্যৱস্থাটো পুনৰ বিবেচনা আৰু পুনৰ পৰীক্ষা কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া অনুশীলন সম্পূৰ্ণ নকৰে, তেতিয়ালৈ নতুন ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহিতাৰ গোচৰ ৰুজু কৰাত সাময়িক স্থগিতাদেশ জাৰি কৰিছে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে৷ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে প্ৰথমতে ঔপনিৱেশিক ব্যৱস্থাটোৰ পক্ষ লৈছিল, কিন্তু পাছত উচ্চতম ন্যায়ালয়ক কৈছিল যে কেন্দ্ৰই আইনখনৰ পুনৰীক্ষণ কৰি আছে।
পিছে, কি এই ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহ আইন?
ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ ধাৰা ১২৪ (এ)ত ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহৰ সংজ্ঞা এনেদৰে দিয়া হৈছে: ‘যিকোনো লোকে কথাৰে, সেয়া মৌখিক বা লিখিত যিয়েই নহওক কিয় বা ইংগিতেৰে বা যিকোনো দৃশ্যমান ভংগীৰে বা অন্য যিকোনো ধৰণে যদিহে ঘৃণা বিয়পায় বা বিয়পোৱাৰ চেষ্টা কৰে বা আইন অনুসৰি প্ৰতিষ্ঠিত চৰকাৰৰ প্ৰতি অসন্তুষ্টি বিয়পাবৰ চেষ্টা কৰে তেওঁলোকক আজীৱন কাৰাবাস আৰু জৰিমনাৰ শাস্তি বিহিব পাৰে।’
এই ব্যৱস্থাত তিনিটা ব্যাখ্যাও আছে৷ সেয়া হ’ল-
১) অসন্তুষ্টি: অভিব্যক্তিত বিশ্বাসঘাতকতা আৰু শত্ৰুতাৰ সকলো অনুভূতি অন্তৰ্ভুক্ত আছে৷
২) আইনী উপায়েৰে তেওঁলোকৰ পৰিৱৰ্তন প্ৰাপ্ত কৰাৰ লক্ষ্যৰে চৰকাৰৰ অপ্ৰত্যাশা প্ৰকাশ কৰা মন্তব্য, ঘৃণা, অৱজ্ঞা বা অসন্তুষ্টি উদগনি দিয়াৰ চেষ্টা নকৰাকৈ, এই ধাৰাৰ অধীনত কোনো অপৰাধ নহয়৷
ৰাজদ্ৰোহ আইনৰ উৎপত্তি কি?
যদিও ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰা থমাছ মেকলেয়ে দেশদ্ৰোহৰ আইন অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল, ইয়াক ১৮৬০চনত প্ৰণয়ন কৰা কোডত যোগ কৰা হোৱা নাছিল৷ আইনী বিশেষজ্ঞসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই বাদ পৰাটো আকস্মিক আছিল। ১৮৯০ চনত বিশেষ আইনৰ জৰিয়তে ১৭৪ (এ) আইপিচি ধাৰাৰ অধীনত দেশদ্ৰোহক অপৰাধ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। তেতিয়া দিয়া শাস্তি, তেওঁৰ প্ৰাকৃতিক জীৱনৰ বাবে সাগৰৰ বাহিৰত পৰিবহন, ১৯৫৫ চনত আজীৱন কাৰাদণ্ডলৈ সংশোধন কৰা হৈছিল।
স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত ৰাজনৈতিক মতবিৰোধ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ এই ব্যৱস্থাটো ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আইপিচিৰ ধাৰা ১২৪ (এ) জড়িত কেইবাটাও প্ৰাক-স্বাধীনতা গোচৰ প্ৰসিদ্ধ স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ বিৰুদ্ধে ৰুজু হৈছিল৷ যাৰ ভিতৰত আছে বাল গংগাধৰ তিলক, এনি বেচেণ্ট, শৌকত আৰু মহম্মদ আলী, মৌলানা আজাদ আৰু মহাত্মা গান্ধী। এই সময়ছোৱাতে ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহৰ ওপৰত আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য পৰীক্ষণ ৰাণী সম্ৰাজ্ঞী বনাম বাল গংগাধৰ তিলকৰ সৈতে ১৮৯৮ চনত সংঘটিত হৈছিল।
সংবিধান সভাত বাক-স্বাধীনতা আৰু মত প্ৰকাশৰ মৌলিক অধিকাৰৰ ব্যতিক্ৰম হিচাপে দেশদ্ৰোহকে ধৰি বিতৰ্ক হৈছিল৷ কিন্তু কেইবাজনো সদস্যই তীব্ৰভাৱে অসন্মত হৈছিল৷
ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহ হৈছে এক জামিন অযোগ্য অপৰাধ। আইনৰ অধীনত ইয়াৰ শাস্তি তিনি বছৰ কাৰাবাসৰ পৰা যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ড পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে৷ আৰু জৰিমনালৈকে পৃথক হয়। এই আইনৰ অধীনত অভিযুক্ত ব্যক্তি এজনে চৰকাৰী চাকৰিৰ বাবে আবেদন কৰিব নোৱাৰে। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পাছপোৰ্ট অবিহনে জীয়াই থাকিব লাগিব আৰু প্ৰয়োজন অনুসৰি আদালতত নিজকে উপস্থাপন কৰিব লাগিব।
Continue Reading
