ডিজিটেল ডেস্কঃ এটা আড়ম্বৰপূৰ্ণ আনন্দমুখৰ পাৰ্টিয়ে এখন দেশৰ ভাগ্য সলনি কৰি দিছিল। দেশখনৰ নাম ইৰাণ। ইৰাণ পশ্চিম এছিয়াৰ গোড়া মুছলমান দেশ হিচাপে পৰিচিত। ইৰাণৰ শ্বৰীয়ত আইনে এতিয়াও মহিলাক হিজাবেৰে মূৰ নাঢাকিলে কঠোৰ শাস্তি প্ৰদান কৰে। কিন্তু এই ইৰাণে এসময়ত পাশ্চাত্য সংস্কৃতিও পালন কৰিছিল।
১৯৭১ চনত ইৰাণৰ ৰজা শ্বাহ মহম্মদ ৰেজা পাহলৱীয়ে আয়োজন কৰিছিল পাৰ্টিটো। ইৰাণৰ এই ৰজা আছিল পশ্চিমীয়া জীৱনধাৰণৰ অনুৰাগী। তেওঁৰ সময়ছোৱাত ইৰাণৰ অভিজাত ছোৱালীয়ে আঁঠুলৈকে স্কাৰ্ট পিন্ধি ৰাজপথত খোজকাঢ়িব পাৰিছিল। মূৰ ঢাকি বা হিজাব পৰিধান কৰিবলগা নাছিল।
শুনা যায় যে ৰজাৰ এই চাহাবী শৈলীত দেশৰ গতানুগতিক মুছলমানসকল অলপ বিৰক্ত হৈছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰতিবাদ কৰাৰ ইচ্ছাশক্তি নাছিল। সেই ৰজাই হঠাতে দেশ-বিদেশৰ ৰাজকুমাৰ-ৰাজকুমাৰসকলক মদৰ এটা পাৰ্টিলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে।
ইৰাণত পাৰস্যৰ শাসন আছিল। সেই ৰাজত্বকালৰ ২৫০০ বছৰ ১৯৭১ চনত সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ কথা। শ্বাহে সিদ্ধান্ত ল’লে, এই বছৰ আনন্দময় উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হ’ব। দেশ-বিদেশৰ অতিথিসকলক দেখুৱাব পাৰ্চী ৰজাৰ শক্তি।
এবছৰৰ পূৰ্বৰে পৰা এই অনুষ্ঠানৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ হৈছিল। সেই সময়ত ইৰাণৰ ৰাজধানী তেহৰাণৰ সাদাবাদ ৰাজপ্ৰসাদত ৰজা শ্বাহ পাহলৱী বাস কৰিছিল। ১১০ হেক্টৰ এলেকাত বিস্তৃত এই ৰাজপ্ৰসাদটো আছিল এক সুদৃশ্যময় দৃশ্য। যাৰ তিনিটা ফাল ১৮০ হেক্টৰ অৰণ্যৰে আগুৰি আছিল। কিন্তু আলহীক আমোদ দিয়াৰ বাবে সেই বিশাল ৰাজপ্ৰসাদটোত অনুষ্ঠান কৰিবলৈও ৰজাই ভাল নাপালে।
তাৰসলনি মৰুভূমিত অনুষ্ঠিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয় অনুষ্ঠানটো। মৰুভূমিৰ মাজমজিয়াত ৩০ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ এখন কৃত্ৰিম চহৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। অতিথিশালাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ডাইনিং ৰুম আৰু মনোৰঞ্জন স্থানলৈকে—এবছৰৰ ভিতৰত সকলোবোৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ৰজাই আদেশ দিলে যে অতিথিসকলে যাতে কোনো ধৰণে আধুনিক চহৰৰ বাহিৰত থকা যেন অনুভৱ নকৰে। সেই আদেশ আখৰে আখৰে পালন কৰা হ’ল।
ৰজাই কেৱল এখন নগৰেই নহয়, মৰুভূমিত এটা অস্থায়ী ৰাজপ্ৰসাদো নিৰ্মাণ কৰিছিল। কিন্তু কামটো সহজ নাছিল। ৰাজধানীৰ পৰা বহু দূৰত ৰজাৰ বাবে এখন বসবাসযোগ্য চহৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ৪০ খন ট্ৰাকৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। ১০০খন বিমান। এই সকলোবোৰ ফ্ৰান্সৰ পৰা আমদানি কৰা হৈছিল কেৱল চহৰখন নিৰ্মাণৰ বাবে। খৰচ আছিল বৃহৎ।
মুঠতে ৬৫ জন ৰাষ্ট্ৰপতি আমন্ত্ৰণ তালিকাত আছিল। কিন্তু অতিথিসকলক মৰুভূমিলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা হ’লেও ৰজাই বিচাৰিছিল যে সকলোৱে তেওঁৰ অৰণ্যৰে আগুৰি থকা তেওঁৰ ৰাজপ্ৰসাদটোৰ দৰে অভিজ্ঞতা লাভ কৰক। সেউজীয়াৰে আগুৰি থকা ৰাজপ্ৰসাদত চৰাইৰ চিঞৰ-বাখৰত ৰজাই সাৰ পাইছিল। সেয়ে তেওঁ অতিথিসকলৰ বাবে পিঞ্জৰাত ৫০ হাজাৰ চৰাই আনিছিল। সেই চৰাইবোৰে অৱশ্যে শেষত মৰুভূমিক অৰণ্যলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পৰা নাছিল। মৰুভূমিত হাজাৰ হাজাৰ চৰাই কিছুদিনৰ ভিতৰতে মৃত্যুমুখত পৰে।
মৰুভূমিৰ মাজমজিয়াত ৰজাৰ এইবোৰ কাম-কাজ চলি থকাৰ সময়তে ইৰাণৰ সাধাৰণ জনতাই অতি কষ্টত দিন পাৰ কৰিছিল। দেশৰ আন আন প্ৰান্তৰ পৰিস্থিতি ইমানেই ভয়াৱহ আছিল যে আনকি বিশুদ্ধ খোৱাপানীৰ সুবিধাও বহুতৰে বাবে বিলাসীতা আছিল। দিনটোত তিনিবাৰকৈ আহাৰ খোৱাটো বহু দূৰত।
কিন্তু ৰজাৰ মনত এটাই চিন্তা আছিল - বিদেশী অতিথিসকলক কেনেকৈ আপ্লুত কৰিব পাৰি। তিনিদিন ৰাজকীয় মনোৰঞ্জনৰ বাবে ২৫ হাজাৰ বটল মদৰ তম্বু চহৰলৈ আহিছিল। ১৮ টন খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। আৰু অতিথিসকলৰ ফিফৰ্মেছ বেডৰ বাবে ১৮০ জন ওৱেটাৰ নিয়োগ কৰা হৈছিল।
তিনিদিন সেই পাৰ্টিত খাই-বৈ, নাচি-গান গাই আলহীসকল নিজৰ দেশলৈ উভতি আহিল। ইৰাণৰ জনসাধাৰণে জানে যে যেতিয়া তেওঁলোকে খাদ্যৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰিছে, তেনে সময়তে ৰাজকোষৰ পৰা ১০ কোটি ডলাৰ খৰচ হৈছে। অৰ্থাৎ আজিৰ ভাৰতীয় মুদ্ৰাৰ হিচাপত যিটো হাজাৰ কোটি টকাতকৈ অলপহে কম।
ইতিমধ্যে দেশৰ গতানুগতিক মুছলমানসকলৰ হৃদয়ত ৰজা ৰেজা পাহলৱীৰ বিৰুদ্ধে ক্ষোভৰ সৃষ্টি হৈছিল। প্ৰজাৰ হৃদয় ৰজাৰ বিৰুদ্ধে বিষাক্ত হৈ পৰিল। সেই সময়ত ৰজাৰ সমালোচনা কৰা এজন ছিয়া ধৰ্মগুৰুৱে হঠাতে জনসমৰ্থন লাভ কৰিবলৈ ধৰিলে। নাম আয়াতুল্লাহ ৰুহোল্লাহ মৌছাভি খোমেইনী। তেওঁৰ নেতৃত্বত জনসাধাৰণৰ ক্ৰোধ ইমানেই বাঢ়ি আহিল যে ৰজা-ৰাণীয়ে ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা পলায়ন কৰিবলগীয়া হ’ল।
ইৰাণত খোমেইনীৰ নেতৃত্বত নতুন চৰকাৰ গঠন হ’ল - ইৰাণ ইছলামিক ৰিপাব্লিক। সমগ্ৰ দেশতে ইছলামিক আইন প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। ইৰাণৰ ভাগ্য সলনি হ’ল। আজিও ইৰাণত হিজাব নিপিন্ধা মহিলাক কমেও ৭৪ টা কোবাই শাস্তি দিয়া হয়। সৰ্বাধিক ১৬ বছৰৰ কাৰাদণ্ড হ’ব পাৰে। সেই অভিশপ্ত পাৰ্টিটো নোহোৱা হ’লে হয়তো আজি ইৰাণ বেলেগ হ’লহেঁতেন৷
Continue Reading
