গান্ধী হত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰ কিদৰে আৰম্ভ হৈছিল : গডছেক কোনে কোনে সহযোগ কৰিছিল এই ষড়যন্ত্ৰত?

ডিজিটেল ডেস্ক : দেশৰ গোলামীৰ ইতিহাসৰ অন্ত পেলাবলৈ অহিংস নীতিৰে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ অন্যতম গুৰিধৰোঁতা মহাত্মা গান্ধীৰ বুকু ভেদি গৈছিল তিনিটা গুলীয়ে৷ নাথুৰাম গডছেৰ তিনিটা গুলীয়ে নিঃশেষ কৰিছিল দেশৰ প্ৰাণস্পন্দন৷ ১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত নতুন দিল্লীৰ বিৰলা হাউছত এখন প্ৰাৰ্থনা সভাত নাথুৰাম গডছেই গান্ধীক পইণ্ট ব্লেংক ৰেঞ্জত তিনিবাৰ বুকুত গুলীয়াইছিল। ঢলি পৰিছিল গান্ধী৷ চিৰদিনলৈ শুই পৰিছিল জাতিৰ পিতা৷ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেৰ এজন হিন্দুত্ববাদী আছিল নাথুৰাম গডছে৷ তেওঁ আছিল ৰাজনৈতিক দল হিন্দু মহাসভাৰ এজন সদস্য, ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ (আৰএছএছ) এগৰাকী প্ৰাক্তন সদস্য৷ হিন্দুত্ববাদী আদৰ্শৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰি অহিংসাৰ দৰ্শনক উপহাস কৰা বিনায়ক দামোদৰ ছাভাৰকাৰক পৰামৰ্শদাতা হিচাপে মানি চলিছিল গডছেই৷ গডছে বিশ্বাস কৰিছিল যে গান্ধীয়ে ১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ মুছলমানসকলৰ ৰাজনৈতিক দাবীৰ পক্ষপাতী আছিল। মহাত্মা গান্ধী প্ৰাৰ্থনা সভাত পৰি যোৱাৰ ঠিক পাছতে দিল্লীৰ নতুন আমেৰিকান দূতাবাসৰ এগৰাকী বিষয়া হাৰ্বাৰ্ট ৰেইনাৰ জুনিয়ৰে গডছেক ধৰিছিল আৰু বাধা দিছিল৷ অৱশেষত, গডছেক আৰক্ষীয়ে আটক কৰি লৈ যায়। গডছেই নাৰায়ণ আপ্তে আৰু আন ছজনৰ সৈতে হত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰিছিল। এবছৰ ধৰি চলি থকা এক বিচাৰৰ পাছত ১৯৪৯ চনৰ ৮ নৱেম্বৰত গডছেক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। গডছেয়ে আদালতত কৈছিল এনেদৰে, ‘মই কওঁ যে মোৰ গুলীচালনা সেই ব্যক্তিজনৰ ওপৰত কৰা হৈছিল যাৰ নীতি আৰু কাৰ্যই লাখ লাখ হিন্দুৰ বাবে ধ্বংস কঢ়িয়াই আনিছিল।" তেওঁ লগতে কৈছিল, মই ব্যক্তিগতভাৱে কাৰো প্ৰতি কোনো বিদ্বেষ বহন নকৰোঁ, কিন্তু মই কওঁ যে বৰ্তমানৰ চৰকাৰৰ প্ৰতি মোৰ কোনো সন্মান নাছিল, তেওঁলোকৰ নীতিৰ বাবে, যিটো মুছলমানসকলৰ প্ৰতি অন্যায়ভাৱে অনুকূল আছিল। কিন্তু, একে সময়তে মই স্পষ্টভাৱে দেখিবলৈ পাইছিলোঁ যে এই নীতি সম্পূৰ্ণৰূপে গান্ধীৰ উপস্থিতিৰ বাবে হৈছিল। আদালতত গডছেৰ ভাষণৰ আন এটা শাখাত এইদৰে কোৱা হৈছে, স্বাধীনতা সুৰক্ষিত কৰা আৰু প্ৰায় ত্ৰিশ কোটি (৩০০ নিযুত) হিন্দুৰ ন্যায়সংগত স্বাৰ্থ সুৰক্ষিত কৰাটোৱে স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে মানৱ জাতিৰ এক পঞ্চমাংশ সৰ্বভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু কল্যাণ গঠন কৰিব। ভাষণত গডছেয়ে গান্ধীয়ে দেশখনক ভাৰত আৰু পাকিস্তানত বিভক্ত কৰাৰো অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল৷ ১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত যি ঘটিছিল, সেয়া আছিল মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাৰ কাপুৰুষোচিত নাটকৰ ষষ্ঠ অধ্যায়। তাৰ আগতে, পাঁচবাৰকৈ মহাত্মা গান্ধীক হত্যা কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল আৰু প্ৰতিবাৰেই বিফল হৈছিল। লগতে‌, এইটোও জনা যায় যে এই প্ৰচেষ্টাবোৰৰ যিকোনো এটাৰ পাছতো গান্ধীজীৰ পৰা কোনো সঁহাৰি অহা নাছিল৷ গান্ধীজীৰ জীৱন কাঢ়ি লোৱাৰ বাবে দক্ষিণ আফ্ৰিকাতো চলিছিল অপচেষ্টা৷ চাৰ্লচটাউনৰ পৰা জোহান্সবাৰ্গলৈ যাত্ৰাৰ বিষয়ে তেওঁ তেওঁৰ আত্মজীৱনীত লিখিছিল যে, মই অনুভৱ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ যে মই আৰু জীৱিত অৱস্থাত মোৰ ঠাইত উপস্থিত নহ’ম।’ কিন্তু তেওঁ জীৱিত হৈয়ে নিজৰ ঠাইলৈ উভতি আহিছিল৷ গান্ধীজীৰ সংগ্ৰামৰ শৈলীত কোনো হিংসা বা আক্ৰমণ হোৱা নাছিল, সেয়েহে কোনো জয় বা পৰাজয় হোৱা নাছিল। গান্ধীয়ে কাকো তেওঁৰ শত্ৰু বুলি গণ্য নকৰে। আনকি তুমুল সংঘৰ্ষৰ মাজতো, তেওঁলোকে সন্মুখৰ ব্যক্তিজনক অধিক সংবেদনশীল কৰি কেনেদৰে তেওঁলোকৰ সৈতে লৈ যাব লাগে তাৰ ওপৰত সতৰ্কতাৰে চেষ্টা কৰিছিল। ১৯৪৯ চনৰ ৮ নৱেম্বৰত তেওঁৰ মৃত্যুদণ্ডৰ পাছত, গডছে তেওঁৰ বিবৃতিত স্পষ্টকৈ কৈছিল যে তেওঁ মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতি গান্ধীৰ সমৰ্থনৰ বাবে অসন্তুষ্ট আৰু ভাৰত বিভাজন আৰু লগতে পাকিস্তান গঠনৰ বাবে তেওঁক দোষাৰোপ কৰে। গান্ধীক হত্যা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত গডছে কৈছিল যে তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল গান্ধীৰ অনুপস্থিতিত ভাৰতীয় ৰাজনীতি নিশ্চিতভাৱে ব্যৱহাৰিক প্ৰমাণিত হ’ব, প্ৰতিশোধ ল’বলৈ সক্ষম হ’ব, আৰু সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ সৈতে শক্তিশালী হ’ব। কোনো সন্দেহ নাই যে মোৰ নিজৰ ভৱিষ্যত সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস হ‘ব, কিন্তু পাকিস্তানৰ প্ৰৱেশৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰখন ৰক্ষা পৰিব। ১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত নাথুৰাম গডছেই মহাত্মা গান্ধীক হত্যা কৰে আৰু সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে। তেওঁ ১৯৪৮ চনত লালকিল্লাত তেওঁৰ পৰীক্ষণত এক বিতং বিবৃতি আগবঢ়াইছিল। ১৯৬৮ চনত বোম্বাই উচ্চ ন্যায়ালয়ে গডছেৰ বক্তব্য প্ৰকাশৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰে। ৩৮ বছৰীয়া যুৱকজনে গান্ধীক পাকিস্তানৰ প্ৰতি অত্যাধিক মুছলমানপ্ৰীতি আৰু নৰম হৈ হিন্দুসকলৰ সৈতে বিশ্বাসঘাতকতা কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। আনকি তেওঁলোকে বিভাজন চিহ্নিত কৰা ৰক্তপাতৰ বাবে গান্ধীকে দোষাৰোপ কৰিছিল, যিয়ে ১৯৪৭ চনত ইংৰাজৰ পৰা স্বাধীনতাৰ পাছত ভাৰত আৰু পাকিস্তান সৃষ্টি কৰা দেখিছিল। গান্ধী হত্যাকাণ্ডৰ বিচাৰ দিল্লীৰ লালকিল্লাত সংঘটিত হৈছিল। গডছে আৰু নাৰায়ণ আপ্তেক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল। নাথুৰামৰ ভায়েক গোপাল গডছেকে ধৰি আনসকলক ষড়যন্ত্ৰৰ অভিযোগত কাৰাৰুদ্ধ কৰা হৈছিল৷