মৃত্যুৰ পাছত মৃতদেহটো কিয় অকলে এৰি দিয়া নহয় বা নিশা মৃতদেহ কিয় দাহ কৰা নহয়? জানি লওক ইয়াৰ প্ৰকৃত কাৰণ কি?

ডিজিটেল ডেস্ক : পৃথিৱীত জন্ম লোৱা যিকোনো জীৱৰ মৃত্যুও চিৰন্তন সত্য। প্ৰত্যেক মানুহেই এদিন নহয় এদিন নিৰ্দিষ্ট সময়ত মৰিবই লাগিব। সেয়েহে শৱদাহ হিন্দু ধৰ্মত অন্যতম প্ৰধান ৰীতি হিচাপেও গণ্য কৰা হয়, যিটো সম্পূৰ্ণ ৰীতি-নীতিৰে মাজেৰে সম্পন্ন কৰা হয়। হিন্দু ধৰ্মত শৱদাহ পৰম্পৰা আছে, অৰ্থাৎ মৃত্যুৰ পাছত মৃতদেহটো জ্বলাই দিয়া হয়। ইয়াৰ লগতে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পৰ্কেও নিয়ম আছে, যিবোৰ মানি চলাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। গৰুড়পুৰাণত এনে কিছুমান নীতি-নিয়মৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে য’ত কোৱা হৈছে যে সূৰ্যাস্তৰ পাছত শৱদাহ কৰা নহয়, কিন্তু কিয়? লগতে মৃতদেহটো অকলে এৰি দিয়া নহয়, জানো আহক ইয়াৰ প্ৰকৃত কাৰণ।

 সূৰ্যাস্তৰ পাছত অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া কৰা নহয়-

সূৰ্যাস্তৰ পাছত যদি কোনো ব্যক্তিৰ মৃত্যু হয়, তেন্তে তাৰ পাছদিনা পুৱাহে শৱদাহ কৰা হয়। এই সময়ছোৱাত মৃতদেহটো নিশাটো মাটিত ৰখা হয় আৰু কেইবাজনো লোক ওৰে নিশাটোৰ লগত বহি থাকে। ইয়াৰ আঁৰৰ কাৰণ গৰুড়পুৰাণত উল্লেখ আছে।

 প্ৰথমতে, সূৰ্যাস্তৰ পাছত যদি শৱদাহ কৰা হয়, তেন্তে সেই ব্যক্তিজন অৱনমিত হয় আৰু তেওঁ মুক্তি নাপায় বুলি কয়। ভেম্পায়াৰ বা অসুৰৰ ৰূপত এনে আত্মাৰ পুনৰ জন্ম হয় বুলি জনশ্ৰুতি শুনা যায়। দাহ কৰাৰ বাবে উপযুক্ত সময় বাছি লোৱাটোও প্ৰয়োজন বুলি কোৱা হয়। পঞ্চককালত যদি কাৰোবাৰ মৃত্যু হয়, তেন্তে সেই সময় শেষ হোৱাৰ পাছতহে তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়। এই সময়ত পঞ্চক শেষ নোহোৱালৈকে মৃতদেহ দাহ কৰা নহয়। কাৰণ পঞ্চককালত কাৰোবাৰ দাহ কৰিলে সেই ব্যক্তিজনৰ পৰিয়ালত আন পাঁচজন লোকৰ মৃত্যুও হ’ব পাৰে। ইয়াৰ বাবে এটা সমাধানো কোৱা হৈছে, যাৰ মতে মৃতদেহৰ সৈতে ৫টা আটা বা শুকান ঘাঁহৰ প্ৰতিমূৰ্তিও সম্পূৰ্ণ নিয়মেৰে দাহ কৰা হয়।

 নিশা মৃতদেহৰ লগত কিয় মানুহ থাকিব লাগে?

ওৰে নিশা মৃতদেহটো লৈ মানুহ বহি থকাৰ আঁৰৰ কাৰণটোও গৰুড়পুৰাণত উল্লেখ আছে। ইয়াৰ মতে, যদি মৃতদেহটো অকলশৰীয়াকৈ এৰি দিয়া হয়, তেন্তে নিশাৰ ভাগত দুষ্টআত্মাই তাত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে আৰু সেই দেহৰ যোগেদি কিছুমান কু-কৰ্মৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। এই কাৰণেই নিশা কোনোবাই নিশ্চিতভাৱে মৃতদেহৰ ওচৰত বহি থাকে আৰু সেই ঠাইখন পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখা হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও তাত ধূপকাঠি আৰু চাকি জ্বলাই ৰখা হয় যাতে জুইৰ পৱিত্ৰ পোহৰত কোনো দুষ্টআত্মাই মৃতদেহত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে।ইয়াৰ বাহিৰেও মৃতদেহটোক যিকোনো ধৰণৰ ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈও ইয়াক অকলশৰীয়াকৈ এৰি দিয়া নহয়। মাটিত ৰখা মৃতদেহটো কুকুৰ বা আন যিকোনো জীৱই ক্ষতি কৰিব পাৰে।

হিন্দু ধৰ্মতো এটা বিশ্বাস আছে যে মৃতদেহৰ শেষ ৰীতি-নীতি কেৱল মৃতকৰ পুত্ৰ বা কন্যাহে কৰে। যদি মৃতকৰ অংশবোৰ তেওঁলোকৰ পৰা আঁতৰত থাকে, তেন্তে তেওঁলোকৰ আগমনলৈকে অপেক্ষা কৰা হয়। এনে অৱস্থাত কেতিয়াবা মৃতদেহটো গোটেই নিশাটো ৰখিবলগা হয়। বিশ্বাস কৰা হয় যে মৃতকৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া পুত্ৰৰ হাতেৰে কৰিলে আত্মাই শান্তি লাভ কৰে। অন্যথা আত্মাই পুণৰ্জন্ম বা পৰিত্ৰাণৰ সন্ধানত বিচৰণ কৰি ফুৰে।