আহি আছে কালী পূজা! কালী পূজাৰ ইতিহাস আৰু পৌৰাণিক ব্যাখ্যাৰ বিষয়ে জানো আহক...

ডিজিটেল ডেস্ক: হিন্দুশাস্ত্ৰমতে কালী দেৱী তন্ত্ৰ অনুসৰি পূজা কৰা দেৱ-দেৱীৰ ভিতৰত অন্যতম। কোৱা হয় যে যিসকলে সাধনা কৰি সফলতা লাভ কৰিব বিচাৰে, তেওঁলোকে তন্ত্ৰ আৰু মন্ত্ৰৰ শক্তিত বিশ্বাস কৰে৷ শক্তিৰ দেৱী কালীৰ উগ্ৰ আৰু ভয়ংকৰ ৰূপ সৃষ্টিৰ আঁৰত পৌৰাণিক কাৰণ আছে। 

ভাৰতত কালী পূজাৰ উৎপত্তি, বিকাশ আৰু প্ৰথা সম্পৰ্কে বিভিন্ন তথ্য ইফালে সিফালে বিয়পি পৰিছে। কিন্তু কোনটো তথ্য সঁচা আৰু কোনটো মিছা কোৱাটো বৰ টান। অতীতলৈ চাই আমি ইয়াৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বিভিন্ন তথ্য পাওঁ। কালী মাৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা আমি সাধাৰণতে চতুৰ্ভুজৰ চাৰিবাহু ৰূপত কালীক দেখিবলৈ পাওঁ। আনটোত শিৱৰ বুকুত ভৰি দি থিয় হৈ তৰোৱাল, অসুৰ মুণ্ডা, আন হাতত বৰ আৰু অভয়। ডিঙিত নৰমুণ্ডৰ মালা, প্ৰতিচ্ছবিখন গাঢ় ৰঙৰ আৰু বেঙুনীয়া ৰঙৰ জিভাখন উলিয়াই দিয়া দেখা যায়।

মা কালীৰ উৎপত্তিৰ পৌৰাণিক ব্যাখ্যা পৰম্পৰাগত ধৰ্ম শাস্ত্ৰ অনুসৰি মা কালীৰ আবিৰ্ভাৱ সম্পৰ্কে উপলব্ধ তথ্য হ'ল যে প্ৰাচীন কালত শুম্ভ আৰু নিশুম্ভ নামৰ দুজন অসুৰে সমগ্ৰ বিশ্বতে নিজৰ ভয়ানক আতংক সৃষ্টি কৰিছিল। দেৱতাসকলেও এইবোৰৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল। ফলত দেৱলোক তেওঁলোকৰ ওচৰত হেৰাই গ’ল, তেতিয়া দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই দেৱলোকক ঘূৰাই পাবলৈ আদিম শক্তি মাতৃ মহামায়াৰ ওপৰত তপস্যা কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পাছত দেৱীয়ে তেওঁলোকৰ সন্মুখত সন্তুষ্ট হৈ আবিৰ্ভাৱ হ’ল আৰু ভক্তসকলে কৌশিকী দেৱী মহামায়া নামেৰে জনাজাত দেৱীৰ শৰীৰৰ কোষৰ পৰা আন এগৰাকী দেৱীৰ সৃষ্টি হ’ল যিয়ে নিজৰ শৰীৰৰ পৰা মুকলি হ’লে ক’লা ৰং ধাৰণ কৰে যিটো দেৱী কালীৰ পূৰ্বপুৰুষ বুলি গণ্য কৰা হয়। কালী পূজাৰ বিভিন্ন পদ্ধতি মাজনিশা অৰ্থাৎ অমাৱস্যাৰ নিশা মন্ত্ৰ জপ কৰি কালি পূজা কৰা হয়। আগৰ দিনত দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ পশুৰ তেজ বা পশু বলি দিয়া হৈছিল। প্ৰসাদ হিচাপেও লুচি আৰু বিভিন্ন ফল-মূল আগবঢ়োৱা হয়। সাধাৰণতে ঘৰত অতন্ত্ৰিক ব্ৰাহ্মণ মতে মা কালী পূজা কৰা হয়।এই ক্ষেত্ৰত জমিদাৰৰ ঘৰত ছাগলী বা ম'হ বলি দিয়া হৈছিল আৰু আজিও বহু ঠাইত পশু বলি কৰা হয়। শুনা যায় যে পুৰাক বা প্ৰাচীন কালত বিভিন্ন ডকাইতৰ দলে মানৱ বলিৰ জৰিয়তে কালীক পূজা কৰিছিল।

কালী পূজাৰ প্ৰথা কেতিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল?

কালী পূজাত কলি শব্দই কৃষ্ণ বৰ্ণ বা গুৰু বৰ্ণ কল শব্দৰ স্ত্ৰীলিঙ্গ ৰূপ। বিভিন্ন পুৰাণৰ পৰা পোৱা তথ্য অনুসৰি মহামায়া মা দুৰ্গাৰ আন এক ৰূপ হ’ল কালী। প্ৰাচীন গ্ৰন্থত পোৱা তথ্য অনুসৰি কালী এটা অসুৰৰ ৰূপ। যোদ্ধা আৰু জীৱ-জন্তুৰ আত্মা বাহক কালীৰ কথা মহাভাৰতত উল্লেখ আছে, যিজনক কাল ৰাত্ৰি কালী বুলি জনা যায়। জনা যায় যে নবদ্বীপৰ কৃষ্ণনন্দ নামৰ এজন তান্ত্ৰিকে বংগত প্ৰথম কালীমুৰ্তি বা মূৰ্তি পূজাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। তাৰ আগতে মা-কালীৰ উপাসকসকলে কালীৰ মূৰ্তি খোদিত বা খোদিত কৰি মা-কালীক পূজা কৰিছিল। ১৮ শতিকাত ন-দিয়াৰ ৰজা কৃষ্ণচন্দ্ৰ ৰায়ে কালী পূজাক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিলে আৰু এইদৰেই মা কালীৰ মূৰ্তি পূজা আৰম্ভ হয়। ১৯ শতিকাত বংগৰ বিভিন্ন ধনী মাটিৰ মালিকৰ পৃষ্ঠপোষকতাত কালী পূজাৰ ব্যাপক প্ৰচলন হয়।

কালীৰ বহু ৰূপ আছে-

পুৰাণত কালী দেৱীৰ বৰ্ণনা একাধিক ৰূপত পোৱা যায়। যেনে- দক্ষিণা কালী, শমশন কালী, ভদ্ৰকালি, ৰক্ষকালী, গ্ৰহ কালী, চামুণ্ডা, চিন্নমস্ত ইত্যাদি। মহাকলা সংহিতাৰ মতে মা-কালীক পুনৰ নতুন ৰূপত চিনাক্ত কৰা হৈছে। যেনে কল কালী, কংকল কালী, চিকা কালী, ৰূপৰ সকলো ৰূপও চিনাক্ত কৰা হয়। লগতে মা-কালীক বিভিন্ন মন্দিৰত ব্ৰহ্মময়ী, আনন্দময়ী, ভৱতৰিণী, আনন্দময়ী আদি হিচাপে পূজা বা পূজা কৰা হয়।