ডিজিটেল ডেস্ক: অহংকাৰ মানুহৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শত্ৰু। কাৰোবাৰ যদি অহংকাৰ আছে, তেন্তে তেওঁ সকলোকে নিজৰতকৈ কম বিচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। যিকোনো ভাল, বেয়া, গুণী আৰু দুষ্ট ব্যক্তিৰ অহংকাৰ থাকিব পাৰে। মহাভাৰতৰ যুদ্ধত পাণ্ডৱসকলে কৌৰৱৰ ওপৰত জয়লাভ কৰি অৰ্জুন অহংকাৰী হৈ পৰিছিল। তেতিয়া ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই কেনেকৈ অহংকাৰ ভংগ কৰিলে, সেই বিষয়ে জনাও আহক।
মহাভাৰতৰ যুদ্ধ আছিল পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ যুদ্ধ। কৰ্ণৰ দৰে মহাপুৰুষ, দুৰ্যোধনৰ দৰে মহাবলী আৰু কৌৰৱৰ সৈন্যবাহিনীক পৰাস্ত কৰি অৰ্জুনে বিজয়ী হোৱাত তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ মহাশক্তি আছে। তেওঁৰ কাঁড়ত শক্তি আছে, এই সকলোবোৰ মনত লৈ অৰ্জুনে যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা উভতি আহিছিল। শিবিৰৰ শেষত উপস্থিত হৈ অৰ্জুনৰ ৰথী ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই ক’লে যে পাৰ্থ ৰথৰ পৰা নামি যাওক। তেতিয়া অৰ্জুনে ক’লে যে মাধৱ, তুমিয়েই ৰথী, তুমি প্ৰথমে নামিব লাগে। তেতিয়া শ্ৰী কৃষ্ণই ক'লে যে নাই বন্ধু, আপুনি প্ৰথমে নামি যাওক।
বিবাদ বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে ধৰ্মৰাজ যুধিষ্ঠিৰে ক’লে যে অৰ্জুন, যদি দ্বাৰকাৰ অধিপতিয়ে কিবা কৈছে, তেন্তে তাত নিশ্চয় কিবা ইংগিত আছে। অৰ্জুনে ইয়াৰ পৰা একো বুজি নাপালে, তথাপিও উদাসীনতাৰে তেওঁ ৰথৰ পৰা নামি আহিল। ইয়াৰ পাছত সকলোৱে যাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে আৰু ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণ ৰথৰ পৰা নামি অহাৰ লগে লগে ৰথত তীব্ৰ বিস্ফোৰণ ঘটি ৰথখন সৰু সৰু টুকুৰাত বিভক্ত হৈ পৰিল। অহংকাৰেৰে পৰিপূৰ্ণ অৰ্জুনে যেতিয়া পিছলৈ ঘূৰি চাই, তেতিয়া ৰথখন জ্বলি আছিল। এতিয়া তেওঁৰ বন্ধু শ্ৰীকৃষ্ণই তেওঁক কিয় ৰথৰ পৰা নামিবলৈ কৈছিল সেয়া বুজি পালে, কিন্তু বিস্ফোৰণৰ কাৰণ অৰ্জনে বুজিব নোৱাৰিলে।
তেতিয়া বিনম্ৰ ইংগিতেৰে অৰ্জুনে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণক সুধিলে, এই লীলা কি? শ্ৰীকৃষ্ণই হাঁহি এটা মাৰি উত্তৰ দিলে যে পাৰ্থ! যুদ্ধৰ সময়ত ৰথত বহু ধৰণৰ ঐশ্বৰিক শক্তি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আপোনাৰ ওপৰত যিবোৰ মাৰাত্মক অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, সেইবোৰৰ প্ৰভাৱ এতিয়াও এই ৰথৰ ওপৰত আছিল। কিন্তু সেই মাৰাত্মক শক্তিবোৰে কেৱল মই সেই ৰথত উঠি থকাৰ বাবেই কাম কৰা নাছিল। তোমাৰ আগত মই যদি এই ৰথৰ পৰা নামিলোহেঁতেন তেন্তে যুদ্ধত জয়ী হৈয়ো তুমি জীয়াই নাথাকিলহেঁতেন। তেতিয়া অৰ্জুনে উপলব্ধি কৰিলে যে পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ বিজয়, যাক তেওঁ নিজৰ কৃতিত্ব বুলি গণ্য কৰে, সেয়া কেৱল তেওঁৰ কৃতিত্বই নহয়, ঈশ্বৰৰ সেই অংশৰ সদিচ্ছা, যাক মধুসুদন মনমোহন বাসুদেৱ বুলি কোৱা হয়।
Continue Reading
