মৃত্যু আৰু বিজ্ঞানক লৈ ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীৰ অনন্য অনুভৱ

আসন্ন মৃত্যুৰ বাবে অপেক্ষা কৰি ৰোৱা বৃদ্ধৰ বাবে চাগে জন্ম হৈছে এটা নতুন দুখৰ : মোৰ মৃত্যুক যদি আপোনজনেও অতি সহজভাবে লয়, এবাৰৰ বাবেও যদি কাৰো হৃৎপিণ্ড মোচৰ নাখায়৷ অৱশ্যে অকাল মৃত্যুৰ যন্ত্ৰণা আপোনজনৰ বাবে আজিও সমানেই অসহনীয় ৷ বুদ্ধই দেখুওৱা দৰ্শনেও তাত বিশেষ প্ৰলেপ সানিব পৰা নাই৷ বিজ্ঞানে কেতিয়াবা তাত আলোকপাত কৰিব পাৰিব নেকি?  মোৰ পাৰিব বুলি ভাব হয়৷ 

পুনৰ জন্ম আছে নে নাই নাজানো, কিন্তু এটা কথা বিশ্বাস কৰোঁ যে মৃত্যুয়েই শেষ নহয়৷ চিতাত তুলি দিয়া শৰীৰটোলৈ চাই আছিলোঁ ৷ হাত, ভৰি ,মুখ সকলো ঠিকেই আছে৷ নিদ্ৰামগ্ন নহয়৷ নিদ্ৰাত শ্বাস-প্ৰশ্বাস থাকে৷ মৃতকৰ নাথাকে৷ মৃত শৰীৰটোলৈ চাই থাকোতে ভাব হʼল জীৱনটো দুই প্ৰকাৰৰ শক্তিৰ খেলা, সমাহাৰ৷ এটা শক্তি ভৌতিক, শৰীৰটো, যাক জলাই দিবৰ বাবে চিতাত তুলি দিয়া হৈছে ৷আনটো শক্তি চেতনা, যি চিতাত তুলি দিয়াৰ আগতে শৰীৰটো এৰি থৈ গৈছে৷ 

বিজ্ঞানৰ মতে শক্তিৰ বোলে মৃত্যু নাই, ই মাথো ৰূপান্তৰিতহে হʼব পাৰে৷ সেই যুক্তিত মানুহৰো মৃত্যু নাই, ই মাথো ৰূপ সলায়৷ পুনৰ একে ৰূপ লৈ উভতি আহে নে নাই নাজানো৷ কিন্তু অন্য এক ৰূপত মানুহ অন্য এক জগতত হয়তো জীয়াই থাকে৷ কি ৰূপত আছে নজনাৰ বাবেহে আৰু সেই ৰূপৰ সৈতে সম্পৰ্কহীনতাৰ বাবেহে আমাৰ দুখ৷ 

মই কল্পনা কৰোঁ কেতিয়াবা, কি ঠিক, বিজ্ঞানে কিজানি এদিন, হয়তো হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পাছত, এনে এটা দিন আমাক উপহাৰ দিব  ,যিদিনা আমি গম পাম আমাৰ আপোনজন কোনখন জগতত আছে, আমি জানিম যোৱাজন পূৰ্বতকৈও উন্নত পৰিৱেশত ভালদৰে আছে , সৰ্বোপৰি বিজ্ঞানে হয়তো আমাৰ হাতত তুলি দিবও পাৰে এনে এক প্ৰযুক্তি, যাৰ জৰিয়তে সেই নতুন ৰূপৰ সৈতে আমি সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰিম, কি ঠিক, হয়তো প্ৰযুক্তিৰেই সেই নতুন ৰূপক পুনৰ পূৰ্বৰ ৰূপলৈ ওভোটাই আনিব পাৰিম৷ শক্তিৰ ৰূপান্তৰ irreversible নহয়৷ বৰফ-পানী-ভাপৰ নিচিনা৷ সেইদিনা হয়তো মৃত্যুৰ সৈতে জড়িত দুখবোধৰো অন্ত পৰিব৷ তাৰ আগলৈকে মৃত্যুৰ সৈতে দুখবোধ অৱধাৰিত৷ তথাপি কাৰোবাৰ মৃত্যুৰ সৈতে মুখামুখি হʼবলগীয়া হʼলে বিজ্ঞানৰ এনে এক কাল্পনিক সম্ভাৱনাৰ কথা মনলৈ আনি দুখৰ বোজা পাতল কৰিম৷ অন্ধবিশ্বাস বুলি কʼলেও কʼব৷

এই পোষ্টটো লিখাৰ শেষত মই মোটামুটি পতিয়ন গৈছোঁ যে মোৰ মূৰৰ ঠিক নাই৷ হয়তো নিশ্চিত হৈছে আপোনালোকো৷ কি আহে , যায়!