প্ৰতিজন মানুহৰে ধন-সম্পত্তি লাভৰ হেঁপাহ থাকে। সেয়ে হয়তো বহুতে দেৱী লক্ষ্মী আৰু ভগৱান গণেশক পূজা কৰে। ধৰ্মীয় বিশ্বাস যে যদি কোনো ব্যক্তিয়ে যদি দেৱী লক্ষ্মীৰ দ্বাৰা আশীৰ্বাদ দিয়া হয়, তেন্তে তেওঁৰ জীৱনত কেতিয়াও ধন-সম্পত্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ অভাৱ নহয়। হিন্

Listen to Article

2 min read

80%

ডিজিটেল ডেস্ক: প্ৰতিজন মানুহৰে ধন-সম্পত্তি লাভৰ হেঁপাহ থাকে। সেয়ে হয়তো বহুতে দেৱী লক্ষ্মী আৰু ভগৱান গণেশক পূজা কৰে। ধৰ্মীয় বিশ্বাস যে যদি কোনো ব্যক্তিয়ে যদি দেৱী লক্ষ্মীৰ দ্বাৰা আশীৰ্বাদ দিয়া হয়, তেন্তে তেওঁৰ জীৱনত কেতিয়াও ধন-সম্পত্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ অভাৱ নহয়। হিন্দু ধৰ্মত বিশ্বাসীসকলৰ মাজত মা লক্ষ্মীক ধনৰ দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হয়। হিন্দু ধৰ্মত যেনেকৈ সকলো দেৱ-দেৱীৰ বাহন কোনো কোনো প্ৰাণী বা চৰাই। একেদৰে দেৱী লক্ষ্মীয়েও নিজৰ বাহন হিচাপে বাছি লৈছিল ফেঁচা চৰাইক। আহক জানো মা লক্ষ্মীয়ে নিজৰ বাহন ফেঁচাক বাছি লোৱাৰ আঁৰৰ পৌৰাণিক কাহিনী।

প্ৰকৃতি আৰু জীৱ-জন্তু-চৰাই সৃষ্টিৰ পাছত, যেতিয়া সকলো দেৱ-দেৱীয়ে নিজৰ বাহন বাছি লৈছিল। তেতিয়া মাতা লক্ষ্মীয়ে নিজৰ বাহন বাছি ল’বলৈ পৃথিৱীলৈ আহিছিল।তেতিয়া সকলো জীৱ-জন্তু-পক্ষীয়ে মা লক্ষ্মীৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈ নিজৰ বাহন বাছি ল’বলৈ আহ্বান জনাইছিল। তেতিয়া লক্ষ্মী জীয়ে সকলো জীৱ-জন্তু-পক্ষীক ক’লে যে কাতি মাহৰ অমাৱস্যাত মই পৃথিৱীত ঘূৰি ফুৰো, সেই সময়ত যি জন্তু-পক্ষীয়ে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ প্ৰথমে উপনীত হ’ব, মই তাক মোৰ বাহন কৰিম।

অমৱস্যা ৰাতি বৰ আন্ধাৰ। সেইবাবেই এই ৰাতি সকলো জীৱ-জন্তু আৰু চৰাই কম দেখা যায়। কাৰ্তিক মাহৰ অমাৱস্যাৰ নিশা যেতিয়া মা লক্ষ্মী পৃথিৱীলৈ আহিছিল।তেতিয়া ফেঁচাটোৱে প্ৰথমে মাতৃ লক্ষ্মীক দেখিছিল আৰু সকলো জীৱ-জন্তু আৰু চৰাইৰ আগত মাতা লক্ষ্মী পালে কাৰণ ৰাতিও ফেঁচাই দেখা যায়। ফেঁচাৰ এই গুণবোৰত সন্তুষ্ট হৈ দেৱী লক্ষ্মীয়ে তেওঁক নিজৰ বাহন হিচাপে বাছি লৈছিল। তেতিয়াৰ পৰা ফেঁচাক মালক্ষ্মীৰ বাহন বুলি কোৱা হয়।

পৌৰাণিক বিশ্বাস অনুসৰি ফেঁচা হৈছে নিশাচৰ আটাইতকৈ বুদ্ধিমান প্ৰাণী।ফেঁচাৰ অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ সকলো জ্ঞান থাকে। লক্ষ্মী দেৱীৰ বাহন ফেঁচাক ভাৰতীয় সংস্কৃতিত মংগল আৰু ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। দীপাৱালীৰ নিশা ফেঁচা দেখাটোও লক্ষ্মীৰ আগমনৰ লক্ষণ বুলি ধৰা হয়।