ডিজিটেল ডেস্কঃ মকৰ সংক্ৰান্তি হিন্দুসকলৰ এক প্ৰধান উৎসৱ, যিটো অতি আড়ম্বৰেৰে পালন কৰা হয়। মকৰ সংক্ৰান্তিকো নৱবৰ্ষৰ আগমন বুলি গণ্য কৰা হয়।
এই উৎসৱ ভোগালী বিহু, পংগল, লোহৰী, গুজৰাটী নৱবৰ্ষ আদি দেশৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন নামেৰে উদযাপন কৰা হয়। মকৰ সংক্ৰান্তি উদযাপনৰ এক অপৰিহাৰ্য অংগ হৈছে দৈ-চিৰা খোৱা। এই মিঠা আৰু লঘু খাদ্য কেৱল সুস্বাদুৱেই নহয়, ইয়াৰ আঁৰত বহুতো শুভ অৰ্থ আৰু ঐতিহাসিক কাৰণো লুকাই আছে।
মকৰ সংক্ৰান্তি প্ৰাচীন কালৰে পৰা কৃষকৰ বাবে শস্য চপোৱা উৎসৱ হিচাপে পালন কৰি আহিছে। ভঁৰালবোৰত শস্য ভৰি থাকে। চিৰা পকা ধান খুন্দি তৈয়াৰ কৰা হয়, যিয়ে সতেজ শস্যৰ সুগন্ধি আৰু সোৱাদ ধৰি ৰাখে। আনহাতে দৈ শীতলতা আৰু বিশুদ্ধতাৰ প্ৰতীক। এইদৰে এই উৎসৱত দৈ-চিৰা কৃষি সংস্কৃতি আৰু শস্য চপোৱাৰ আনন্দৰ প্ৰতীক হৈ পৰে।
পুষ্টিৰ ভাৰসাম্য
দৈ-চিৰা হৈছে পুষ্টিৰ সুষম সংমিশ্ৰণ। দৈত প্ৰটিন, কেলচিয়াম আৰু ভাল বেক্টেৰিয়া থাকে, যিয়ে পাচনতন্ত্ৰ সুস্থ কৰি ৰাখে। একে সময়তে চিৰা কাৰ্বহাইড্ৰেট আৰু ফাইবাৰৰ এক উত্তম উৎস, যিয়ে শৰীৰক শক্তি প্ৰদান কৰে। মকৰ সংক্ৰান্তিত শীতকাল আৰু শস্য চপোৱাৰ বতৰ শেষ হয়। এই সময়ছোৱাত শৰীৰত লঘু আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্যৰ প্ৰয়োজন হয়, যিটো দৈ-চিৰাই অতি ভালদৰে পূৰণ কৰে।
দৈ-চিৰা খোৱাৰ প্ৰথা অতীজৰে পৰা চলি আহিছে। কৃষি সমাজত শস্য চপোৱাৰ পিছত খাদ্য সংৰক্ষণৰ বাবে দৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। একে সময়তে চপোৱা ধান বহুদিনলৈ মজুত কৰাটো সহজ হৈ পৰিছিল। সেয়েহে এই দুটা বস্তু মিলি এটা সুষম আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য বিকল্প গঠন কৰিলে।
Continue Reading
