ডিজিটেল ডেস্ক: ৰাম বন্দনাৰে দেশৰ আকাশ-বতাহ মুখৰিত হৈ থকাৰ সময়তে স্মৰণ কৰা হৈছে সেইগৰাকী প্ৰাজ্ঞপুৰুষক, মানৱ সভ্যতাত যাৰ আদৰ্শ, দৰ্শন যুগে যুগে বন্দিত হৈ ৰ’ব৷ সেই সত্তাৰ নাম মহাত্মা গান্ধী৷ ৰামচন্দ্ৰৰ একান্ত অনুগামী মহাত্মা গান্ধী নামৰ পোহৰছাটিয়ে আজিও আলোকিত কৰিছে ভাৰতভূমিক৷
মহাত্মা গান্ধী নিঃসন্দেহে বিংশ শতিকাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তিত্ব। পৃথিৱীৰ বহুতো পণ্ডিতে এয়া গ্ৰহণ কৰিছে, স্বীকাৰ কৰিছে। তেওঁক গৌতম বুদ্ধ, যীশুখ্ৰীষ্ট, ছক্ৰেটিছৰ দৰে সৰ্বকালৰ পৃথিৱীৰ মহান ব্যক্তিৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়। এনে কি শক্তি আছিল মহাত্মাৰ, যাৰ বাবে কেৱল সত্যৰ অন্বেষণ আৰু অহিংসাৰ সহায়তে এই দেশক দাসত্বৰ বান্ধোনৰ পৰা মুক্ত কৰাত সফল হৈছিল তেওঁ৷ বিংশ শতিকাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বিজ্ঞানী এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনেও ক’ব লগা হৈছিল যে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই বিশ্বাসেই নকৰিব যে এনে তেজ আৰু মঙহৰ এজন এদিন এই পৃথিৱীত খোজ কাঢ়ি ফুৰিছিল৷
যেতিয়াই আমি মহাত্মা গান্ধীৰ জীৱন এষণা কৰোঁ, আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে সেই গান্ধীৰ সেই শক্তিৰ নাম হৈছে ‘ৰাম’। শৈশৱৰ পৰা শেষৰটো নিশাৰলৈকে ৰাম নামটো তেওঁৰ মুখতেই আছিল। ৰামসত্তাক তেওঁ কেতিয়াও পাহৰি থকা নাছিল। ১৯৪৭ চনত যেতিয়া তেওঁৰ হত্যাৰ ভয় বাঢ়ি গৈছিল, তেতিয়া তেওঁ কৈছিল— ‘মোক হত্যা কৰা হ’ব পাৰে, কিন্তু মই মোৰ মৃত্যুক এনে বুলি বিবেচনা কৰিম যে যদি শেষমুহূৰ্তটো মোৰ মুখেৰে ৰামৰ নাম ওলাই, তেন্তে মোৰ হত্যাকাৰীৰ প্ৰতিও মোৰ কোনো ঘৃণা নাথাকিব৷’ কালক্ৰমত সেয়াই হৈছিল৷
মহাত্মা গান্ধী জন্মগতভাৱে সাহসী নাছিল। শৈশৱতে, তেওঁ বৰ সুখী আছিল। স্কুলীয়া শিক্ষাৰ সময়ত তেওঁ তেওঁৰ তুলনাত দুৰ্বল ল‘ৰাবোৰক ভয় কৰিছিল, তেওঁৰ ভূতৰ প্ৰতিও যথেষ্ট ভয় আছিল। তথাপি তেওঁৰ সাহসী আৰু শক্তিশালী হোৱাৰ এক অদম্য ইচ্ছা আছিল। এই ভয়ৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ সমাধানটো প্ৰথমে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সহায়কাৰী ৰম্ভাই আগবঢ়াইছিল৷ তেওঁ মোহনদাসক পৰামৰ্শ দিছিল যে ‘যেতিয়াই ভয়ৰ কোনো কাৰণ থাকে, ভয়ত পলাই নাযাব৷ কিন্তু বিশ্বাসেৰে ৰামৰ নাম উচ্চাৰণ কৰিব। ই আপোনাৰ ভয়ক সাহসলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিব। যিহেতু গান্ধীৰ ৰম্ভাৰ প্ৰতি সন্মান আছিল, তেওঁ ইয়াক অনুসৰণ কৰিছিল আৰু ভয়ৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাইছিল। কিন্তু এই ক্ৰমটো সোনকালেই হেৰাই গৈছিল।’
যেতিয়া দক্ষিণ আফ্ৰিকাত অস্থিৰতাৰ সময় আহিছিল সেইসময়ত সেই গুপুত মন্ত্ৰ গান্ধীৰ মনৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিছিল। একেটা মন্ত্ৰ তেওঁৰ মুখ্য আশ্ৰয় আৰু ক্ষমতাৰ অবিৰাম মন্ত্ৰ হৈ পৰিছিল। তেওঁ লিখিছিল, মন্ত্ৰ এজন ব্যক্তিৰ জীৱনৰ সমৰ্থন হৈ পৰে আৰু প্ৰতিটো পৰীক্ষাত এজন ব্যক্তিক সহজাতভাৱে সহায় কৰে। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল, মন্ত্ৰৰ প্ৰতিটো পুনৰাবৃত্তি নতুন অৰ্থৰ বাহক হিচাপে ওলাই আহে। তেওঁৰ প্ৰতিটো মন্ত্ৰই আমাক ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ লৈ যায়। প্ৰকৃততে, মন্ত্ৰ হৈছে আধ্যাত্মিক সূত্ৰ যি ব্যক্তিত্বৰ নেতিবাচক দিশটো ইতিবাচক দিশলৈ ৰূপান্তৰ কৰে।
মহাত্মা গান্ধীৰ গোটেই জীৱনকাহিনীটো ভয়ৰ পৰা অভয়লৈ যাত্ৰাৰ এক বিৰল দস্তাবেজ হ’ব পাৰে৷ মহাত্মা গান্ধী বাবে ৰাম ইমানেই পূজ্য পুৰুষ আছিল যে তেওঁ ৰামৰ আদৰ্শ আৰু আধুনিক চিন্তাৰে ৰামৰাজ্যৰ সপোন দেখিছিল৷
আজি ৰাম মন্দিৰৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা হ’ল৷ কিন্তু ৰামক হৃদয়ত কঢ়িয়াই ফুৰা গান্ধীক আজি স্মৰণ কৰা হৈছেনে? ৰাম মন্দিৰৰ নামত উছৱমুখৰ পৰিবেশে বিৰাজ কৰি থকাৰ সময়তে আমি প্ৰাগ ডিজিটেলে স্মৰণ কৰিলোঁ মহাত্মা গান্ধীক৷ দিন যোৱাৰ লগে লগে পৃথিৱীজুৰি বৃদ্ধি পাই গৈ আছে যাৰ প্ৰাসংগিকতা৷
Continue Reading
