অসমৰ বান: প্ৰতিৰোধযোগ্য দুৰ্যোগৰ বাবে গুৱাহাটীৰ পৰা দিল্লীলৈ দায়বদ্ধতা

শেহতীয়া বিধ্বংসী বানে সমগ্ৰ অসমক কঁপাই যোৱাৰ পিছত এইটো স্পষ্ট হৈ পৰিছে যে এয়া কেৱল এক প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ নাছিল, বৰং ই আছিল এক প্ৰতিৰোধযোগ্য বিপৰ্যয়। বিভিন্ন প্ৰতিৱেদন আৰু বিশেষজ্ঞৰ পৰ্যৱেক্ষণে এই কথাকেই দোহাৰিছে। ব্যাপক ধ্বংসলীলা আৰু প্ৰাণহানিৰ বাবে গুৱাহাটীৰ ৰাজ্যিক কৰ্তৃপক্ষৰ লগতে দিল্লীৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সংস্থাসমূহকো দায়বদ্ধ কৰা হৈছে, কিয়নো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থাসমূহ ৰূপায়ণত এক ব্যৱস্থিত বিফলতা পৰিলক্ষিত হৈছে।

এই দুৰ্যোগৰ মূল কাৰকসমূহৰ ভিতৰত আছে প্ৰশাসনিক অৱহেলা, অনিয়ন্ত্ৰিত অবৈধ বালি আৰু শিলৰ খনন কাৰ্যকলাপ, আৰু নদী ব্যৱস্থাপনা পেছাদাৰীসকলে জাৰি কৰা বৈজ্ঞানিক সতৰ্কবাণীসমূহক চূড়ান্তভাৱে উপেক্ষা কৰা। ৰাজনৈতিক ভাষণৰ বিপৰীতে কাৰিকৰী মূল্যায়নসমূহ তাৎক্ষণিক প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ বাবে ডিজাইন কৰা হয়, তথাপিও গুৰুত্বপূৰ্ণ আৱিষ্কাৰসমূহ কেৱল ফাইলতে আৱদ্ধ হৈ থকা দেখা যায়।

উদাহৰণস্বৰূপে, ২০১৯ চনত গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ে এক বিশেষ টাস্ক ফ’ৰ্চ গঠনৰ নিৰ্দেশ দিছিল। এনে নিৰ্দেশনাৰ উদ্দেশ্য আছিল বানপানী প্ৰতিৰোধ আৰু ইয়াৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা সমস্যাসমূহৰ স্থায়ী সমাধান উলিওৱা। কিন্তু এই নিৰ্দেশনাৰ ফলপ্ৰসূ ৰূপায়ণ নোহোৱাত এনে দুৰ্যোগৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটিছে। জনসাধাৰণৰ জীৱন আৰু সম্পত্তি ৰক্ষাৰ বাবে কৰ্তৃপক্ষৰ এই অৱহেলাই গভীৰ উদ্বেগৰ সৃষ্টি কৰিছে।

প্ৰতিবাৰেই বানপানীয়ে জনজীৱন বিধ্বস্ত কৰাৰ পিছত মৃত্যুৰ সংখ্যা কেৱল এটা পৰিসংখ্যা হৈ পৰে। শাসকীয় শ্ৰেণীয়ে প্ৰায়ে নিজৰ ভিতৰলৈ নোচোৱাকৈ আনক দোষাৰোপ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, যিসকল জনতাই তেওঁলোকক ক্ষমতালৈ আনিছে, তেওঁলোকৰ মৃত্যু কেনেকৈ ৰোধ কৰিব পৰা গ’লহেঁতেন সেই বিষয়ে চিন্তা নকৰি। জনসাধাৰণৰ কৰৰ ধনেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰা বিষয়াসকলেও কেতিয়াবা জনসাধাৰণৰ স্বাৰ্থৰ বিপৰীতে ৰাজনৈতিক প্ৰভুৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধি কৰে বুলি অভিযোগ উঠে। এনে পৰিস্থিতিয়ে এক গভীৰ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে – এই প্ৰতিৰোধযোগ্য দুৰ্যোগসমূহৰ বাবে সঁচাকৈ কোনে দায়বদ্ধ?