ডিজিটেল ডেস্ক: বিখ্যাত পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিজ্ঞানী এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনেও তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ দিনবোৰত তেওঁৰ ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠাত লিখিছিল যে প্ৰকৃতিৰ ৰহস্যসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে মুকলি কৰিব নোৱাৰি। জানো আহক এনে এখন ৰহস্যময় ঠাইৰ বিষয়ে। হয় এইখন পৃথিৱীত লুকাই থকা এনে অগণন ৰহস্য আছে, যাৰ সত্যতা বিজ্ঞানে এতিয়ালৈকে প্ৰকাশ কৰাত ব্যৰ্থ হৈছে। মধ্যপ্ৰদেশৰ ছতৰপুৰ জিলাত অৱস্থিত ভীম কুণ্ড এনেকুৱা এটা ৰহস্য যিটো আজিও বৈজ্ঞানিকসকলৰ কৌতুহলৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ আছে।
মধ্যপ্ৰদেশৰ বুণ্ডেলখণ্ড অঞ্চলত ভীমা কুণ্ড ছতৰপুৰ জিলাৰ বদামলহাৰা তহচিলৰ পৰা প্ৰায় দহ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত এটা গুহাত অৱস্থিত। বৰ্তমান তাত কোনো অৰণ্য নাই যদিও অনুমান কৰা হৈছে যে আগতে এই ঠাইখন নিশ্চয় ঘন অৰণ্য আছিল। ভীমকুণ্ড যিটো গুহাৰ ভিতৰত অৱস্থিত সেই গুহাটোৰ খহনীয়া দেখি এনে লাগে যেন গদাৰ প্ৰহাৰত ভাঙি গৈছে।
কিংবদন্তি অনুসৰি এই পুলটো মহাভাৰত যুগৰ ঘটনাৰ ফল। বনবাসৰ সময়ত পাণ্ডৱসকলে যেতিয়া এই বনাঞ্চলৰ মাজেৰে পাৰ হৈ আছিল, তেতিয়া দ্ৰৌপদী পিয়াহত বিচলিত হৈ পৰিছিল। ওচৰতে পানীৰ উৎস নাছিল। নকুলে ধ্যান কৰি এই স্থানত মাটিৰ ভিতৰত পানীৰ উৎসৰ অস্তিত্ব প্ৰকাশ কৰিলে। কিন্তু তেওঁৰ ওচৰ পোৱাৰ কোনো উপায় নথকাৰ বাবে ভীমাই তেওঁক এই ঠাইতে গদাৰে খুন্দা মাৰিলে। ইয়াৰ পিছত তালৈ পানীৰ ধাৰা বৈ আহিল, যাৰ ফলত দ্ৰৌপদীৰ পিয়াহ নিবাৰণ কৰিব পৰা গ’ল।
ভীমকুণ্ডৰ পানীৰ ৰং গাঢ় নীলা। ইয়াত পানীৰ এক বিশাল জলাশয় আছে। পানী ক’ৰ পৰা আহে আৰু ক’লৈ যায়, এই কথাটো জানিবলৈ লৈ বিজ্ঞান ব্যৰ্থ হৈছে। বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ বাবে ডুবাৰুসকলে বহুবাৰ চেষ্টা কৰিছিল যদিও কোনো লাভ নহ’ল।
চুনামীৰ সময়ত এই পুলটোৰ জলস্তৰ প্ৰায় ১০ ফুটলৈ বৃদ্ধি পাইছিল। সেইবাবেই ক’ৰবাত সাগৰৰ লগত পুখুৰীটোৰ প্ৰত্যক্ষ সংস্পৰ্শ আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। যদি কোনো ব্যক্তি এই পুখুৰীত উটি যায় তেন্তে আজিলৈকে তেওঁৰ সন্ধান উলিয়াব পৰা নগ’ল। বৰ্তমান ইয়াক চাৰিওফালৰ পৰা জালেৰে ঢাকি থোৱা হৈছে। গুহাৰ ওপৰৰ খিৰিকীৰে পাৰ হৈ যোৱা সূৰ্য্যৰ ৰশ্মি যেতিয়া এই পুখুৰীটোৰ জলভাগত পৰে, তেতিয়া ই এক অতি সুন্দৰ ৰামধেনুৰ ছাঁৰ দৰে মনোমোহা দৃশ্য সৃষ্টি হয়।
Continue Reading
