মহাদেৱ: কু-কৰ্মৰ নাশক, ধুমুহা আৰু ধ্বংসৰ দেৱতা যি ভয়ংকৰ কিন্তু উপকাৰী ,‌ কিয় জানেনে ?

প্ৰবাদ অনুসৰি আধুনিক তিব্বতত অৱস্থিত হিমালয়ৰ কৈলাশ পৰ্বতত মহাদেৱৰ বাসস্থান। তেওঁৰ বাহন হৈছে নন্দী । মহাদেৱে বেছিকৈ বাঘৰ ছাল পিন্ধা দেখুওৱা হৈছে যদিও কেতিয়াবা তেওঁ হাতীৰ ছাল পিন্ধে। এটা দানৱে হাতী ৰূপ ধাৰণ কৰি শিৱলিংগ পূজা কৰি থকা ব্ৰাহ্মণক আতংকিত কৰা বুলি কোৱা হয়। শিৱ লিংগৰ পৰা ওলাই আহি দানৱক বধ কৰি সেই ছাল পিন্ধিছিল। সৰ্প ৰজা বাসুকি শিৱৰ ডিঙিত কুণ্ডলীৰে বান্ধি থোৱা আছে। ইয়াৰ পৰা শিৱৰ নিৰ্ভীক আৰু দয়ালু স্বভাৱৰ কথা স্পষ্ট হৈ পৰিছে। শিৱৰ মূৰত থকা চন্দ্ৰই আধ্যাত্মিক প্ৰজ্ঞাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। শাস্তি হিচাপে দেৱতাসকলে চন্দ্ৰক সাগৰত পেলাইছিল বুলি কোৱা হয়। সমুদ্ৰ মন্থন (সাগৰ মন্থন)ৰ সময়ত চন্দ্ৰ ওপৰলৈ আহি শিৱক কপালত ৰাখি তেওঁক সন্মানৰ অৱস্থালৈ ঘূৰাই আনিছিল।

শিৱৰ কেইবাটাও নাম আছে যেনে গিৰীশ (পাহাৰৰ অধিপতি) কাৰণ তেওঁ পাহাৰত বাস কৰে; চন্দ্ৰশেখৰ (চন্দ্ৰশেখৰ) কাৰণ তেওঁ কপালত চন্দ্ৰ পিন্ধে আৰু ভূতেশ্বৰ । শিৱৰ আন এটা ৰূপ হ’ল নটৰাজ (নৃত্যৰ অধিপতি) য’ত তেওঁ মৃত অসুৰৰ শৰীৰত নৃত্য কৰে। তেওঁ নিজৰ দেহত ছাই লেপি দিয়ে গতিকে তেওঁক বিভূতি-নাথ বুলিও জনা যায়।