ডিজিটেল ডেস্কঃ ভাৰত আৰু পাকিস্তানক ব্ৰিটিছে দুটা নতুন ভাগত কৰা বিভাজনৰ পাছত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ ইতিহাস নথিভুক্ত কৰাৰ পৰিঘটনা বহু সময়ত একঘেয়ামী হৈছে বুলি বহুসময়ত আলোচিত হৈছে। ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ স্মৃতিত ভাৰতে ৭৭ সংখ্যক স্বাধীনতা দিৱস পালন কৰাৰ সময়ত ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে মাজনিশা দিয়া ভাষণটো মনত পৰাটো স্বাভাৱিক।
নেহৰুৰ এই ভাষণ ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰথম কেইটামান দশকৰ বাবে দেশৰ সামাজিক,ৰাজনৈতিক,শৈক্ষিক ভেঁটি স্থাপন কৰিছিল, ভাৰতবৰ্ষৰ স্বাধীন জাতি হিচাপে, নীতি নিৰ্ধাৰণ আৰু ইয়াৰ নাগৰিকৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱন সকলোকে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
নেহৰুৰ দ্বাৰা উপস্থাপিত ‘এ ট্ৰাইষ্ট উইথ ডেষ্টিনি’ ভাষণৰ এটা অংশই কয়, “এটা মুহূৰ্ত আহে, যিটো কিন্তু ইতিহাসত খুব কমেইহে আমি পুৰণিৰ পৰা নতুনলৈ ওলাই যাওঁ, যেতিয়া এটা যুগ শেষ হয়, আৰু যেতিয়া এটা জাতিৰ আত্মা, বহুদিনৰ পৰা দমন কৰি ৰখা হয় , সেই জাতিয়ে স্বাধীনতা বিচাৰে,” প্ৰায় দুশ বছৰীয়া ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অন্ত পৰাৰ লগে লগে জাতিটোৰ আকাংক্ষা আৰু নতুন যাত্ৰাত নামি পৰাৰ প্ৰচেষ্টাক প্ৰতিফলিত কৰে।আজি আমি নেহৰুৰ কথাবোৰ ভালদৰে চাওঁ, যিয়ে ভাৰতৰ স্বাধীন জাতি হিচাপে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও ইউ পি এছ চিয়ে বিভিন্ন পৰীক্ষাত স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু ইয়াৰ পিছৰ পৰিণতি অৰ্থাৎ ২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ভাৰতৰ আৰ্থ-সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক বিকাশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। চি এছ ই-মেইনছ পৰীক্ষাত ইতিহাস, ৰচনা, আৰু ঐচ্ছিক (ইতিহাস, আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্ক) গৱেষণা পত্ৰত বছৰ বছৰ ধৰি বিষয়টোৰ সৈতে জড়িত প্ৰশ্নসমূহ কেইবাবাৰো সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে।ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ ঠিক সময়তে ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টৰ মাজনিশাৰ ঠিক আগতে সংসদত ভাৰতীয় সংবিধান সভাত নেহৰুৰ ‘Tryst with Destiny’ ভাষণ দিয়া হৈছিল আৰু ইয়াক ২০ শতিকাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ভাষণ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
নেহৰুৱে আৰম্ভ কৰিছিল: “বহু বছৰ আগতে আমি ভাগ্যৰ সৈতে যুঁজ কৰিছিলোঁ, আৰু এতিয়া সেই সময় আহি পৰিছে যেতিয়া আমি আমাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰক সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত কৰিম। মাজনিশা যেতিয়া পৃথিৱীখন শুব, তেতিয়া ভাৰতে জীৱন আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰতি জাগ্ৰত হ’ব”৷
সাধাৰণ ভাষাত ‘ট্ৰাইষ্ট’ শব্দটোৱে সাধাৰণতে অন্তৰংগ মুখামুখি বা সম্পৰ্কক বুজায়; কিন্তু ইয়াত নেহৰুৱে এই শব্দটোক ভাৰতীয়সকলে শতিকাজুৰি চলি অহা বিদেশী শাসনৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ বৃহত্তৰ বাস্তৱতাৰ কথা কৈছে।সহজ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা দেশখন স্বাধীন হোৱাৰ লগে লগে ইয়াৰ অৰ্থ আছিল প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ স্বাধীনতা, যাৰ ফলত ই এক বৃহৎ সামাজিক প্ৰক্ৰিয়া হৈ পৰিছিল য’ত প্ৰতিজন ভাৰতীয় জড়িত হৈ পৰিছিল। ভাৰতৰ ভাগ্যৰ অৰ্থ আছিল কেৱল সলনি হোৱা চৰকাৰখনৰ নহয়, ইয়াৰ জনসাধাৰণৰ ভাগ্য।নেহৰুৰ মতে এতিয়া পূৰ্বতকৈ অধিক ভাৰতৰ যুৱক-যুৱতীসকলে দেশখনক আগুৱাই নিয়াৰ লগতে আৰ্থ-সামাজিক বিকাশৰ উচ্চ পৰ্যায়ত উপনীত হোৱাত সহায় কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে।ইয়াক নিশ্চিত কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰ উভয়েই ইয়াৰ অতি দুৰ্বল লোকসকলৰ কল্যাণ নিশ্চিত কৰিবলৈ, সমাজৰ প্ৰতিটো শ্ৰেণীৰ যুৱক-যুৱতীসকলক নেতৃত্বৰ সুযোগ প্ৰদান কৰিবলৈ, আৰু ইয়াৰ যুৱ নাগৰিকসকলৰ শক্তিক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ একেলগে কাম কৰিব লাগিব।
এই লক্ষ্যসমূহৰ ৰূপৰেখা দাঙি ধৰাৰ সময়ত তেওঁ প্ৰত্যাহ্বানৰ বিৰুদ্ধেও সকীয়াই দিছিল।মহাত্মা গান্ধীৰ কথা উল্লেখ কৰি নেহৰুৱে লগতে কয়, “আমাৰ প্ৰজন্মৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তিজনৰ উচ্চাকাংক্ষা হৈছে প্ৰতিটো চকুৰ পৰা প্ৰতিটো চকুলো মচি পেলোৱা। সেয়া হয়তো আমাৰ বাহিৰত, কিন্তু যেতিয়ালৈকে চকুলো আৰু দুখ-কষ্ট থাকিব, আমি শ্ৰম কৰিব লাগিব আৰু কাম কৰিব লাগিব, আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিব লাগিব, আমাৰ সপোনক বাস্তৱতা প্ৰদান কৰিবলৈ। সেই সপোনবোৰ ভাৰতৰ বাবে, পৃথিৱীৰ বাবে।”
একে সময়তে নেহৰুৱে ভাৰতৰ সংগ্ৰাম আৰু উচ্চাকাংক্ষাক বিশ্বজুৰি বিশেষকৈ আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াত ঘটি থকা বি-ঔপনিবেশিকৰণৰ বৃহত্তৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ ভিতৰতো স্থান দিছিল।সেই সপোনবোৰ ভাৰতৰ বাবে, কিন্তু সেইবোৰ বিশ্বৰ বাবেও বুলি কৈ নেহৰুৱে দেশখনক ইজিপ্ত, ইণ্ডোনেছিয়া আদি দেশৰ ব্যাপক উপনিবেশিকৰণৰ পৰা আত্মশাসনলৈ স্থানান্তৰিত হোৱা বৃহত্তৰ বিশ্বব্যৱস্থাৰ ভিতৰত স্থান দিছিল।আনকি নেহৰুৰ দৃষ্টিত নতুনকৈ স্বাধীনতা পোৱা দেশখন আদৰ্শবাদ আৰু উন্নত ভৱিষ্যতৰ সপোনেৰে ভৰি থকাৰ সময়তে সেই সপোনবোৰ বাস্তৱত পৰিণত কৰিবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰাৰ বাবে সংকল্পবদ্ধ আছিল।
Continue Reading
