ডিজিটেল ডেস্ক : পূজা বা নাম-কীৰ্তনৰ পাছত ভগৱানক প্ৰসাদ আগবঢ়াই দিয়াটো ভাৰতীয় সংস্কৃতিত অতি শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়। এনে কৰিলে ঈশ্বৰ সন্তুষ্ট হয় আৰু ভক্তসকলৰ ওপৰত সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰ অটুত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বাস্তু শাস্ত্ৰৰ কথা ক’বলৈ গ’লে ইয়াত ভগৱানক ভোগ আগবঢ়োৱাৰ লগত জড়িত বহুতো নিয়ম কোৱা হৈছে। কোৱা হয় যে আমি যদি সেই নিয়মবোৰক আওকাণ কৰো তেন্তে অসুবিধাবোৰ ঘৰত উপস্থিত হ’বলৈ বেছি সময় নালাগে। ভগৱানক আগবঢ়াবলগীয়া প্ৰসাদৰ লগত জড়িত নিয়ম কি কি জানো আহক।
নৈবেদ্যক লৈ মানুহৰ মাজত বিভ্ৰান্তি
বাস্তু শাস্ত্ৰত ঈশ্বৰক অৰ্পণ কৰা খাদ্যক নৈবেদ্য বুলি কোৱা হৈছে। এই নৈবেদ্যক অতি শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়। বহুতে ভগৱানৰ মূৰ্তিক ভোগ আগবঢ়োৱাৰ পাছতো সেই প্ৰসাদটোক কি কৰিব লাগে তাক লৈ বিভ্ৰান্ত হৈ থাকে। ইয়াক গ্ৰহণ কৰা উচিত নে মূৰ্তিৰ ওচৰত মুকলি কৰি ৰখা উচিত? উপভোগৰ লগত জড়িত এই বিভ্ৰান্তিয়ে কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ বাবে দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই অনাৰ এটা ডাঙৰ কাৰণ হৈ পৰে।
আচলতে ভগৱানক ভোগ অৰ্পণ কৰাৰ কিছু সময়ৰ পাছত সেই ভোগ ঈশ্বৰৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰাই পেলাব লাগে। এনে নকৰিলে চন্দনশু, চান্দালী, শুকসেন আৰু চন্দেশ্বৰ নামৰ নেতিবাচক শক্তিবোৰ আহি ভোগ বিকৃত কৰে, যাৰ ফলত এজন ব্যক্তিৰ দুখ-কষ্ট আৰম্ভ হয়। বাস্তু শাস্ত্ৰ অনুসৰি ঈশ্বৰৰ মূৰ্তিৰ আগফালৰ পৰা ভোগ আঁতৰাই তাম, ৰূপ, সোণ, শিল, মাটি বা কাঠৰ পাত্ৰত ৰাখিব লাগে। এই কামটো কৰাটো অতি শুভ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু পৰিয়ালটোৰ ওপৰত ভগৱানৰ আশীৰ্বাদ অটুত থাকে বুলি কোৱা হয়।
জ্যোতিষত কোৱা হৈছে যে পাত্ৰত ৰখাৰ পিছত কিছু সময়ৰ পাছত ঈশ্বৰক আগবঢ়োৱা ভোগ প্ৰসাদৰ ৰূপ লয়। এনে অৱস্থাত সেই প্ৰসাদ নিজে গ্ৰহণ কৰা উচিত। লগতে সম্ভৱ হ’লে সেই প্ৰসাদ আনৰ মাজতো বিতৰণ কৰিব লাগে। এনে কৰিলে প্ৰভুৱে সন্তুষ্ট হয় আৰু প্ৰসাদ গ্ৰহণ কৰা সকলো লোকৰ বিপদ মুক্ত হয় । কোৱা হয় যে যিসকলে ভক্তিৰে প্ৰসাদৰ সৈতে জড়িত এই নিয়ম পালন কৰে, তেওঁলোকে কেতিয়াও জীৱনত কোনো ধৰণৰ বিপদৰ সন্মুখীন নহয় আৰু ঘৰখন সুখেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থাকে।
Continue Reading
