ডিজিটেল ডেস্কঃ আমি আমাৰ খোৱা-বোৱা অভ্যাসৰ প্ৰতি সাৱধানে মনোযোগ দিয়া উচিত, অলপ অসাৱধান হ’লেও শৰীৰত বেয়া প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। যেতিয়াই আমাৰ ভোক লাগে তেতিয়াই আমাৰ মগজুৱে কাম কৰা বন্ধ কৰি দিয়ে। আপুনি কেতিয়াবা ভাবিছেনে যে এনেকুৱা কিয় হয়? মগজু আৰু ভোকৰ মাজত কি সম্পৰ্ক?
বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে খালী পেটত আমাৰ মগজুৰ তাঁৰবোৰ বিঘ্নিত হয়, যাৰ বাবে ইয়াৰ চিন্তা আৰু বুজাৰ ক্ষমতাত প্ৰভাৱ পৰে। মগজুৰ তাঁৰ সংযোগক নিউৰ’প্লাষ্টিচিটি বুলিও কোৱা হয়, যিটো খাদ্যৰ দ্বাৰা সক্ৰিয় হয়। এই কাৰণেই যেতিয়া অত্যধিক ভোক থাকে তেতিয়া মানসিক চাপ আৰু হতাশা বাঢ়ি যায়।
যেতিয়া আমি ভোক অনুভৱ কৰো তেতিয়া তেজত আন্ত্ৰিক হৰম’ন ঘ্ৰেলিন বৃদ্ধি পায়, যাৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ মগজুত পৰে। এনে পৰিস্থিতিত যিকোনো বস্তু খালে স্বাভাৱিক হৈ পৰে। খালী পেটৰ বাবে তেজত চেনিৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি হোৱাৰ আশংকা থাকে, যাৰ ফলত অলসতা আৰু ভাগৰ বাঢ়িব পাৰে। খালী পেটত ষ্ট্ৰেছ হৰম’ন কৰ্টিছলও বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত মানসিক চাপৰ সৃষ্টি হয় আৰু মগজুৱে কাম কৰা বন্ধ কৰি দিয়ে।
এটা গৱেষণাত দেখা গৈছে যে মগজুৰ যিটো অংশই সিদ্ধান্ত লয় সেয়া আন্ত্ৰিক অংশত উপস্থিত থকা ক্ষুধাৰ হৰম’নৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। যেতিয়া ক্ষুধাৰ হৰম’ন ঘ্ৰেলিন তেজৰ মগজুৰ বাধা অতিক্ৰম কৰে তেতিয়া মগজুৰ কাৰ্য্যকলাপ প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰভাৱিত হয়। শৰীৰত উৎপন্ন হোৱা প্ৰায় ৫০% ড’পামিন আৰু ৯৫% চেৰ’টনিন কেৱল আন্ত্ৰিক অংশতহে উৎপন্ন হয়। ড’পামাইন হৈছে এক প্ৰকাৰৰ নিউৰ’ট্ৰান্সমিটাৰ, যিয়ে খাদ্য খোৱা বা টোপনিৰ দৰে কিবা এটা তৃপ্তি পালে আমাক সুখী অনুভৱ কৰে।
বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, চেৰ’টনিনে টোপনি আৰু স্মৃতিশক্তিৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়। যেতিয়া আমাৰ পেট খালী থাকে তেতিয়া চেৰ’টনিন বা ড’পামিন দুয়োটা উৎপন্ন হ’ব নোৱাৰে। বৰঞ্চ কৰ্টিছল উৎপন্ন হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে, যাৰ বাবে শৰীৰত মানসিক চাপ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে । মগজুৰ পৰা পোনপটীয়াকৈ পেট আৰু বৃহদান্ত্ৰলৈ যোৱা ভেগাছ নাৰ্ভে গেষ্ট্ৰাইটিছৰ পৰা মগজুলৈ সংকেত কঢ়িয়াই লৈ যায়।
যেতিয়া আপুনি ভোক অনুভৱ কৰে তেতিয়া ই মানসিক চাপৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰেৰণ কৰে, যাৰ বাবে মগজুৱে সঠিকভাৱে কাম কৰিব নোৱাৰে। এই কাৰণেই যেতিয়া কিবা এটাক লৈ উদ্বিগ্নতা থাকে বা যেতিয়া কোনোবাই নাৰ্ভাছ হৈ পৰে তেতিয়া পেটৰ বিষ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে।
Continue Reading
