বৰ্তমান সময়ৰ ახna প্ৰজন্মৰ মাজত যিকোনো পাশ্চাত্য সংস্কৃতি ভাল-বেয়া বিচাৰ নকৰাকৈ গ্ৰহণ কৰাৰ এটা সাধাৰণ প্ৰৱণতা লক্ষ্য কৰা গৈছে। এই ধাৰাৰ ফলত যুৱ প্ৰজন্ম আমাৰ চহকী ভাৰতীয় সভ্যতাৰ পৰা ক্ৰমে আঁতৰি যোৱা বুলি চৰ্চা হৈছে। ভাৰতবৰ্ষৰ অতীত আছিল অতি গৌৰৱময় আৰু ইয়াৰ সুবাস সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি পৰিছিল। সকলো ভাষাৰ মূল হিচাপে বিবেচিত সংস্কৃত ভাষা এই ভূমিতেই বিকশিত হৈছিল আৰু বেদ, উপনিষদৰ দৰে অজস্ৰ গ্ৰন্থ এই ভাষাতেই সৃষ্টি হৈছিল।
ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত ভাৰতবৰ্ষ আছিল জ্ঞান আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰবিন্দু। সেই সময়ত তক্ষশীলা আৰু নালন্দাৰ দৰে বিশ্ববিখ্যাত বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ জ্ঞান চৰ্চাৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ আছিল, য’ত শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ বিদেশৰ পৰাও হাজাৰ হাজাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আহিছিল। কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে বৰ্তমান সময়ৰ বেছিভাগ লোকেই বাহিৰৰ সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰাতহে বেছি আগ্ৰহী হৈ পৰিছে, যি আমাৰ সভ্যতাৰ বাবে ক্ষতিকারক বুলি বিবেচিত হৈছে।
আমাৰ চহকী ঐতিহ্য ৰক্ষা কৰি আৰু থলুৱা সাংস্কৃতিক ইতিহাসৰ লগত জড়িত হৈ থাকি সকলো ধৰ্মবিৰোধী বা দেশবিৰোধী কাৰ্যকলাপ প্রতিহত কৰাটো প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে। ভাৰতবৰ্ষ বিভিন্ন ধৰ্ম, সংস্কৃতি আৰু জাতিগত সম্প্ৰদায়ৰ সংমিশ্ৰণেৰে গঠিত, য’ত 'বিবিধতাৰ মাজত ঐক্য' আমাৰ মূলমন্ত্ৰ। এখন যোগ্য দেশৰ যোগ্য নাগৰিক হিচাপে আমি কেতিয়াও নিজৰ সংস্কৃতি আৰু মূল্যবোধ পৰিহাৰ কৰা উচিত নহয় বুলি মত প্ৰকাশ পাইছে।
Continue Reading
